ΣΑΛΜΑ ΧΑΓΙΕΚ...

H Salma Hayek επιβεβαιώνει τον κανόνα «η γριά κότα έχει το ζουμί..»
Κόρη Ισπανίδας μητέρας και Λιβανέζου πατέρα, η Χάγιεκ γεννήθηκε στο Μεξικό στις 2 Σεπτεμβρίου το 1966.

Θεωρείται η πρώτη ηθοποιός από το Μεξικό που έγινε σταρ του Χόλυγουντ μετά την Ντολόρες Ντελ Ρίο. Ως σταρ σαπουνόπερας στο Μεξικό, ρίσκαρε την καριέρα της για να πάει στο Λος Άντζελες. Εκεί ανακαλύφθηκε από το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, για να παίξει στην ταινία Desperado, χαρίζοντάς της την αρχική αναγνώριση που οδήγησε στη φήμη της ως μια από τις πιο σέξι και πολυάσχολες ηθοποιούς του Χόλυγουντ. Έχει πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες ταινίες, στο πρόσωπο της έχουν ποντάρει αρκετές εταιρείες καλλυντικών, ενώ έχει φορέσει ρούχα κορυφαίων οίκων μόδας. Αυτό που θα θυμόμαστε όμως για πάντα στο άκουσμα του ονόματός της είναι το αβυσσαλέο ντεκολτέ της στη διαφήμιση του Campari Red Passion.

ΣΑΡΛΙΖ ΘΕΡΟΝ...

Αναμφίβολα «καυτή» , sexy ,εντυπωσιακή και ταλαντούχα ηθοποιός .Έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες με πολύ προκλητικές-αποκαλυπτικές σκηνές ,κάνοντας τους άντρες να αναστενάζουν .
Γεννήθηκε το 1975 στην Νότια Αφρική και μεγάλωσε σε μια φάρμα λίγο έξω από το Γιοχάνεσμπουργκ.
Μετακόμισε στο Μιλάνο μετά από πρόταση να ασχοληθεί με το μόντελινγκ, αφού είχε κερδίσει διαγωνισμό ομορφιάς στο Γιοχάνεσμπουργκ.


Στη συνέχεια μετακόμισε στο Hollywood για να κάνει καριέρα ως ηθοποιός.
«Όλα αυτά τα περί μοντέλου που έγινε ηθοποιός δεν ακούγονται καλά. Σήμερα, τα νέα κορίτσια είναι εθισμένα στη δόξα, αλλά εγώ δεν είμαι καθόλου έτσι» εξηγεί η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός.

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε με τις ταινίες «2 Days in the Valley» και το «That Thing You Do!»
Η πρώτη της μεγάλη επιτυχία όμως ήταν η ταινία «Devils Advocate» (1997).
Για την ταινία «Monster», κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα δραματικής ερμηνείας, το Βραβείο της ένωσης Ηθοποιών (SAG), το Βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Βερολίνου και το Oscar πρώτου Γυναικείου ρόλου.
Έχει σχέση της με τον Ιρλανδό ηθοποιό Στιούαρτ Τάουνσεντ, με τον οποίο έχει συμπρωταγωνιστήσει σε τρεις ταινίες, το «Παγιδευμένη» του 2002, το «Σαν Πρόσωπο στα Σύννεφα» του 2004 και το επιστημονικής φαντασίας «Æon Flux» του 2005. «Όλος ο κόσμος μου άλλαξε όταν συναντηθήκαμε, και η ζωή είναι πολύ πιο όμορφη από τότε» παραδέχεται.

ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΖ...

Η ισπανίδα καλλονή που ακούει στο όνομα Penelope Cruz Sanchez γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1974 στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Η οικογένεια ζούσε στο προάστιο Alcobendas πέντε χιλιόμετρα βόρια της Μαδρίτης μαζί με τη μικρότερη της αδερφή Monica η οποία είναι επαγγελματίας χορεύτρια φλαμέγκο και το μικρότερο αδερφό της τον Eduardo Jr.


H ίδια δεν δίστασε να απαντήσει σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ποια από τις συμπρωταγωνίστριές της φιλάει καλύτερα, απαντώντας πως και η Scarlett Johansson και η Charlize Theron φιλάνε εξίσου ωραία!!!
Τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να απασχολεί τις στήλες των κοσμικών και κινηματογραφικών περιοδικών. Δεν είναι τυχαίο πως στο internet πάνω από 67.000 site αναφέρονται σε εκείνη.

Η Penelope είχε ταλέντο στην υποκριτική, το οποίο επιδείκνυε στην οικογένειά της πριν ακόμη περπατήσει, μιμούμενη τηλεοπτικά διαφημιστικά Όμως ο χορός την γοήτευε και τη κυριάρχησε από τα τέσσερα της. Ξόδεψε από τη ζωή της εννιά χρόνια σπουδάζοντας κλασσικό χορό στο Εθνικό Ωδείο της Ισπανίας. Παράλληλα για τρία χρόνια έκανε μπαλέτο ενώ για τέσσερα χρόνια παρακολουθούσε σεμινάρια με τη μεγάλη δασκάλα χορού Cristina Rota.
Δεν πήρε ποτέ απολυτήριο Λυκείου, αφού στα δεκαπέντε της παράτησε το σχολείο για να ασχοληθεί με το modelling με αφορμή ένα διαγωνισμό που είχε κερδίσει ανάμεσα σε 300 κορίτσια. Μετά την πασαρέλα ήρθε η ώρα της υποκριτικής και η Penelope ξεκίνησε να επιδιώκει την είσοδό της σε μια από τις δραματικές σχολές της Μαδρίτης. Εκείνη την πρώτη περίοδο εμφανίστηκε σε video clips, ενώ μέχρι το 1996 διατηρούσε σχέση με τον Nacho Cano τραγουδιστή του δημοφιλούς συγκροτήματος Mecano.

Το 1991 εμφανίστηκε στην πρώτη της κινηματογραφική ταινία με τίτλο «The Greek Labyrinth», συνεχίζοντας με το θρίλερ «Framed» (1992) δίπλα στον Timothy Dalton. Σταδιακά κατάφερε να ανέβει στην 'πρώτη κατηγορία' των Ισπανών ηθοποιών με ρόλους σε ταινίες όπως η βραβευμένη με 9 βραβεία Goya «La Belle Epoque» (1992), το «Jamon Jamon» (1993) του Bigas Luna που της έφερε μια υποψηφιότητα για Goya και τα Ιταλικά φιλμ «For Love, Only For Love» (1993) και «Allegre Ma Non Troppo» (1994).

Μετά από μια σειρά ταινιών στην Ισπανία ήρθε η μεγάλη συνεργασία με τον Pedro Almodovar στο «Carne Tremula» (Καυτη Σαρκα) το 1997. Εκείνος δήλωνε τότε προφητικά: "Έχουμε δει μονάχα 1% του ταλέντου της. H καλύτερή δουλειά της δεν έφτασε ακόμη. Δημιουργεί πραγματικά από μόνη της τον τέλειο χαρακτήρα που της ταιριάζει". Την ίδια χρονιά ήρθε η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία υπό την καθοδήγηση του Alejandro Amenabar στο «Open Your Eyes» (1997).

Το 1999 ξανασυνάντησε τον Pedro Almodovar στο αριστουργηματικό «All About My Mother», που κέρδισε το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας εκείνη τη χρονιά. Η πρώτη της αμιγώς Αμερικάνικη παραγωγή ήταν το 2000 στο 'πικάντικο' «Woman On Top».

Ήταν μια γούρικη αρχή, αφού ακολούθησαν σημαντικοί ρόλοι στο «All The Pretty Horses» (2000) του Billy Bob Thornton που τότε δήλωσε για εκείνη "Δεν ενοχλεί η προφορά της, φαίνεται πως θα πάει μακριά. Είναι πολύ δυνατή για να τα παρατήσει". Μετά από αρκετές μεγάλες και καλές παραγωγές όπως το «Blow» με τον Johnny Depp και το γυρισμένο στην Ελλάδα «Captain Corelli's Mandolin» με τον Nicolas Cage αποφασίζει να επιστρέψει πίσω στη πατρίδα της για να δουλέψει εκεί για τη ταινία «No News From God» (2001).

Το 2002 ολοκληρώνεται η πιο σημαντική ταινία στη μέχρι τότε καριέρα της: το «Vanilla Sky» (2002) του Cameron Crove. Η ταινία ήταν remake του «Open Your Eyes» και απέφερε στους παραγωγούς κέρδη εκατό εκατομμυρίων δολαρίων. Την ίδια περίοδο διατηρούσε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της Tom Cruise. Τότε πολλοί την κατηγόρησαν πως μπλέκεται σε ερωτικές σχέσεις με τους συμπρωταγωνιστές της, αυτή όμως αναρωτιέται: "επειδή έχουμε αυτή τη δουλειά θα πρέπει να δίνουμε λογαριασμό στον καθένα για το τι κάνουμε και με ποιόν κοιμόμαστε;

Οι επόμενοι ρόλοι την έφεραν στις ταινίες «Waking Up In Reno» (2002) με τον Billy Bob Thornton και «Masked and Anonymous» (2003) με τον Ed Harris. H Cruz αποφασίζει σαν επόμενο επαγγελματικό βήμα της να διευρύνει τους ορίζοντες της παίρνοντας μέρος σε γαλλικές παραγωγές όπως τη ταινία «Fanfan La Tulipe» (2003). Στο θρίλερ «Gothika» το 2003 συνάντησε τη Halle Berry, ενώ για τη συνέχεια επέλεξε την Ιταλοισπανικη παραγωγή «Don't Move» (2004). Το 2005 βρέθηκε στο «Sahara» ενώ ένα χρόνο αργότερα συνεργάστηκε για τρίτη φορά με τον Pedro Almodovar στο «Volver». Για τη συνέχεια η Penelope έχει ανακοινώσει τη συμμετοχή της στο «The Loop» όπου θα συναντήσει ξανά τον Matthew Mc Conaughey.

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΦΙΦΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΓΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗ:''Από τους καλύτερους πορτιέρτο σε όλη την Ευρώπη''...

«Ο καλύτερος τερματοφύλακας στην Ελλάδα και ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη»! Αυτό αναφέρει χθεσινό δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της ΦΙΦΑ για τον Αντώνη Νικοπολίδη, που αποτελεί μια ακόμα τιμητική διάκριση για τον πεπειραμένο πορτιέρο του Ολυμπιακού. Το σάιτ της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας φιλοξένησε ένα θέμα με τους ποδοσφαιριστές που έχουν γενέθλια αυτή την εβδομάδα και, φυσικά, συμπεριέλαβε τον Νικοπολίδη.



Οι χαρακτηρισμοί, μάλιστα, που χρησιμοποιούνται για τον άσο του Ολυμπιακού του είναι ιδιαιτέρως κολακευτικοί, ενδεικτικό της αντίληψης που υπάρχει για την αξία του εκτός της Ελλάδας.

Το κείμενο αναφέρει: «Παρά το ότι είναι σε ηλικία 38 ετών και βαδίζει προς το τέλος της καριέρας του, παραμένει ο καλύτερος τερματοφύλακας στην Ελλάδα και ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη. Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 με την εθνική Ελλάδας και αγωνίζεται για έκτη χρονιά στον κορυφαίο σύλλογο, τον Ολυμπιακό. Δείχνει, μάλιστα, ότι κάθε άλλο παρά χάνει τις ικανότητές του και αποτελεί πολύτιμο μέλος της ομάδας του».

ΑΦΙΕΡΩΜΑ Η ''SUN'' ΓΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗ...

Αφιέρωμα στους τερματοφύλακες που έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα ώστε οι εθνικές τους ομάδες να κατακτήσουν τίτλους έκανε η αγγλική εφημερίδα «Sun» και στη συγκεκριμένη λίστα συμπεριέλαβε τον Αντώνη Νικοπολίδη.


Τα «λιοντάρια» θα συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 χωρίς (σύμφωνα με το δημοσίευμα) να έχουν λύσεις που εμπνέουν εμπιστοσύνη στα γκολπόστ και αυτός ήταν ο λόγος που έγινε η συγκεκριμένη αναφορά.

Η εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση που βρίσκεται ο έμπειρος γκολκίπερ και η καταπληκτική εμφάνισή του στην αναμέτρηση του Ολυμπιακού κόντρα στην Άρσεναλ για τους ομίλους του Champions League, φαίνεται ότι έχει επηρεάσει τους δημοσιογράφους στο Νησί που σε κάθε ευκαιρία φροντίζουν να τον θυμούνται.

Συγκεκριμένα το δημοσίευμα της «Sun» αναφέρει ότι: «Στο Euro του 2004 ο καλύτερος (Νο 1) ήταν ο Αντώνης Νικοπολίδης που βρισκόταν πίσω από μια άμυνα που ‘στραγγάλιζε’ οποιονδήποτε αντίπαλο μέχρι θανάτου. Στην Πορτογαλία είχε κρατήσει ανέπαφη την εστία του για τέσσερις αναμετρήσεις ενώ στις τρεις τελευταίες της διοργάνωσης μέχρι και τον τελικό κατάφερε να μη δεχθεί γκολ. Ωστόσο, παρά τα 37 του χρόνια ήταν καταπληκτικός απέναντι στους ‘κανονιέρηδες’ ».

ΑΦΙΕΡΩΜΑ Α1 ΒΟΛΕΙ:ΤΑ ΡΟΣΤΕΡ ΤΩΝ 12 ΟΜΑΔΩΝ...

Τα ρόστερ των 12 ομάδων της Α1 βόλεϊ που ξεκινάει το Σάββατο είναι:




ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
2 Όλι ΚΟΥΝΑΡΙ (Φινλανδία) 2/2/1982 Ακραίος 1.96
3 Λουίζ Φελίπε ΦΟΝΤΕΛΕΣ (Βραζιλία) 19/6/1984 Ακραίος 1.97
4 Δημήτρης ΣΟΥΛΤΑΝΟΠΟΥΛΟΣ 3/9/1981 Κεντρικός 2,01
5 Σιμόν ΤΙΣΕΡ (Γερμανία) 24/4/1982 Πασαδόρος 1,94
6 Γιώργος ΣΤΕΦΑΝΟΥ 12/1/1981 Λίμπερο 1,88
7 Λεονάρντο ΚΑΛΝΤΕΪΡΑ (Βραζιλία) 28/9/1982 Ακραίος 1,93
8 Νίκος ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ 4/8/1981 Κεντρικός 2.00
9 Νίκος ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 6/11/1988 Πασαδόρος 2,02
10 Ανδρέας ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ 14/1/1982 Κεντρικός 2,05
11 Παύλος ΚΟΥΖΟΥΝΗΣ 13/8/1987 Λίμπερο 1,85
12 Δημήτρης ΤΖΟΥΡΙΤΣ 25/4/1989 Κεντρικός 2.10
14 Ιβάν ΜΙΛΚΟΒΙΤΣ (Σερβία) 13/9/1979 Διαγώνιος 2,06
15 Κώστας ΙΩΑΝΝΟΥ 1/1/1982 Ακραίος 1,92
17 Χρύσανθος ΚΥΡΙΑΖΗΣ 21/4/1972 Ακραίος 1,94

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
1 Κώστας ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΕΛΗΣ 26/6/1977 Ακραίος 1,95
2 Στάθης ΝΤΟΝΑΣ 2/2/1981 Διαγώνιος 1,99
4 Βασίλης ΜΗΝΟΥΔΗΣ 4/6/1979 Ακραίος 1,92
5 Πάβελ ΖΑΓΚΟΥΜΝΙ (Πολωνία) 18/10/1977 Πασαδόρος 2.01
6 Θανάσης ΨΑΡΡΑΣ 1/6/1973 Πασαδόρος 1,91
7 Λίμπερμαν ΑΓΚΑΜΕΖ (Κολομβία) 29/1/1985 Διαγώνιος 2.05
8 Άκης ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ 16/3/1974 Κεντρικός 2,04
9 Γκιγιόμ ΣΑΜΙΚΑ (Γαλλία) 28/9/1981 Ακραίος 1.97
12 Νίκος ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ 12/2/1982 Κεντρικός 2,02
14 Σωτήρης ΠΑΝΤΑΛΕΩΝ 21/6/1980 Κεντρικός 2,02
15 Ηλίας ΛΑΠΠΑΣ 20/7/1979 Ακραίος 1,94
18 Αχιλλέας ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 18/8/1980 Λίμπερο 1,85

ΕΑ ΠΑΤΡΩΝ
2 Χοσέ ΡΙΒΕΡΑ (Πουέρτο Ρίκο) 2/7/1977 Ακραίος 1,95
3 Δημήτρης ΓΚΑΡΑΣ 1/1/1985 Λίμπερο 1,85
5 ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΒΑΤΣ 22/8/1971 Κεντρικός 2,07
6 Αντρέι ΖΕΚΟΦ (Βουλγαρία) 13/3/1980 Πασαδόρος 1,9
7 Αναστάσιος ΑΣΠΙΩΤΗΣ 19/3/1991 Ακραίος 2.01
8 Πέτρος ΠΕΤΡΟΓΛΟΥ 4/5/1979 Ακραίος 1,98
10 Χρήστος ΚΙΤΣΙΟΣ 13/8/1977 Κεντρικός 2,02
11 Γιάννης ΛΙΒΑΘΗΝΟΣ 19/4/1977 Πασαδόρος 1,83
12 Γιώργος ΚΙΤΣΑΝΤΑΣ 3/9/1985 Κεντρικός 2,02
15 Μπόγιαν ΓΙΟΡΝΤΑΝΟΦ (Βουλγαρία) 12/3/1983 Διαγώνιος 1,97
15 Νίκος ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ 27/3/1988 Ακραίος 1,95
17 Ίσραελ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ (Ισπανία) 27/8/1981 Ακραίος 1.94
18 Απόστολος ΑΡΜΕΝΑΚΗΣ 20/4/1980 Διαγώνιος 2,03

ΗΡΑΚΛΗΣ
1 Γιοσλάιντερ ΚΑΛΑ (Κούβα) 22/10/1984 Ακραίος 2.05
3 Δημήτρης ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ 6/3/1991 Κεντρικός 2.00
5 Καμίλ ΜΠΑΡΑΝΕΚ (Τσεχία) 2/5/1983 Ακραίος 1.98
6 Αντρέι ΚΡΑΒΑΡΙΚ 28/7/1971 Κεντρικός 2,05
7 Λάμπης ΜΠΑΜΠΑΛΙΟΥΤΑΣ 4/10/1972 Λίμπερο 1,82
8 Ζένια ΓΚΟΡΤΣΑΝΙΟΥΚ 11/10/1987 Ακραίος 1,98
9 Γίρι ΚΡΑΛ (Τσεχία) 8/7/1981 Κεντρικός 2.00
10 Κώστας ΠΡΟΥΣΑΛΗΣ 6/10/1980 Πασαδόρος 1,87
11 Γιάννης ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ 29/9/1990 Πασαδόρος 2.01
13 Γεράσιμος ΚΑΝΕΛΛΟΣ 25/8/1987 Κεντρικός 2,01
16 Μίτια ΓΚΑΣΠΑΡΙΝΙ (Σλοβενία) 26/6/1984 Διαγώνιος 2.01
17 Χρυσόστομος ΚΟΛΤΣΙΑΚΗΣ 6/2/1990 Ακραίος 1.95
18 Νικήτας ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ 11/2/1989 Ακραίος 1.92

ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΣΥΡΟΥ
2 Νίκος ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ 16/3/1983 Ακραίος 1,88
5 Κωνσταντίνος ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 4/5/1986 Κεντρικός 1.98
6 Ματ ΓΟΥΕΜΠΕΡ (ΗΠΑ) 4/1/1985 Διαγώνιος 1.98
7 Γιάννης ΑΛΕΞΙΟΥ 19/6/1987 Ακραίος 1.94
8 Δομένικος ΜΑΡΑΓΚΟΣ 11/1/1985 Διαγώνιος 1,87
9 Σπύρος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ 3/3/1983 Πασαδόρος 1,9
10 Αλεξάντερ ΣΕΪΝ (Αυστραλία) 7/1/1986 Πασαδόρος 2.02
11 Ντάμιεν ΣΚΟΤ (ΗΠΑ) 6/6/1983 Ακραίος 1.98
12 Ιβάν Πέρεζ (Πουέρτο Ρίκο) 13/2/1985 Ακραίος 1.92
13 Μιχάλης ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ 27/10/1973 Κεντρικός 2,03
14 Γεράσιμος ΠΟΥΛΗΣ 30/9/1979 Κεντρικός 2.00
18 Θεολόγος ΔΑΡΙΔΗΣ 18/7/1991 Λίμπερο 1.85

ΑΡΗΣ
1 Νίκολα ΚΟΒΑΣΕΒΙΤΣ (Σερβία) 14/2/1983 Ακραίος 1.93
3 Θεόδωρος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 9/1/1985 Λίμπερο 1,88
4 Στέλιος ΠΙΠΕΡΓΙΑΣ 5/1/1985 Πασαδόρος 1,89
5 Θάνος ΤΕΡΖΗΣ 17/3/1979 Πασαδόρος 1,93
6 Αλεξάνταρ ΜΙΛΙΒΟΓΕΒΙΤΣ (ΜΑυροβούνιο) 19/11/1983 Ακραίος 1.97
7 Γιώργος ΠΕΤΡΕΑΣ 19/11/1986 Κεντρικός 2,01
9 Παναγιώτης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ 21/3/1986 Λίμπερο 1,85
10 Σωτήρης ΣΩΤΗΡΙΟΥ 20/4/1986 Ακραίος 1.98
11 Νίκος ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 12/10/1978 Διαγώνιος 2,01
13 Γιάννης ΤΑΚΟΥΡΙΔΗΣ 24/5/1988 Κεντρικός 1,98
14 Χρήστος ΚΙΟΣΗΣ 23/12/1982 Κεντρικός 1.98
15 Μιχάλης ΣΑΡΙΚΕΪΣΟΓΛΟΥ 28/4/1983 Ακραίος 1,93
16 Αινείας ΤΖΕΛΑΤΗΣ 15/5/1982 Διαγώνιος 2,02

ΛΑΜΙΑ
1 Κώστας ΚΑΡΑΓΑΤΣΟΣ 1/1/1972 Κεντρικός 1,92
2 Θάνος ΜΑΡΟΥΛΗΣ 9/7/1988 Πασαδόρος 1,88
3 Δημήτρης ΓΡΟΥΣΠΑΣ 22/2/1989 Λίμπερο 1.80
4 Άλαν ΚΟΜΕΛ (Σλοβενία) 12/3/1982 Ακραίος 1.92
5 Αλέξανδρος ΠΑΝΟΥΡΓΙΑΣ 20/9/1973 Κεντρικός 1.90
6 Ρόντμαν Χοσέ ΒΑΛΕΡΑ (Βενεζουέλα) 20/4/1982 Πασαδόρος 1.88
7 Θεοδόσης ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 28/9/1986 Λίμπερο 1,83
8 Μπράνκο ΡΟΛΙΤΣ (Σερβία) 28/9/1981 Ακραίος 1.99
10 Κώστας ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ 1/3/1986 Λίμπερο 1.80
11 Ντίνος ΑΝΑΓΝΟΥ 1/1/1990 Ακραίος 1.90
12 Χριστόφορος ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ 17/9/1982 Κεντρικός 2.01
14 Παναγιώτης ΠΕΛΕΚΟΥΔΑΣ 8/11/1989 Κεντρικός 2.00
15 Κερτ ΤΟΠΕΛ (ΗΠΑ) 19/9/1980 Διαγώνιος 2.05
17 Γιώργος ΣΦΕΝΔΥΛΑΚΗΣ 12/12/1988 Κεντρικός 2,02
18 Δημήτρης ΡΙΖΟΠΟΥΛΟΣ 26/8/1984 Ακραίος 2,01

ΠΑΟΚ
2 Γιάννης ΠΑΝΤΑΚΙΔΗΣ 5/2/1985 Κεντρικός 1,97
3 Βασίλης ΠΛΙΚΑΣ 3/5/1980 Πασαδόρος 1.87
4 Μάτι ΧΙΕΤΑΝΕΝ (Φινλανδία) 3/1/1983 Ακραίος 1.99
5 Θανάσης ΝΤΙΝΑΣ 19/11/1981 Κεντρικός 2,04
6 Θεόδωρος ΜΠΟΖΙΔΗΣ 8/4/1973 Πασαδόρος 1.96
7 Τοντόρ ΜΠΡΟΥΝΕΡ (ΗΠΑ) 17/3/1985 Κεντρικός 2,02
8 Δημήτρης ΧΑΤΖΗΗΛΙΑΔΗΣ 13/1/1987 Ακραίος 1,97
9 Χρήστος ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ 1/7/1974 Λίμπερο 1.90
10 Κώστας ΑΛΜΑΛΗΣ 28/5/1985 Λίμπερο 1,83
12 Όλι-Πέκα ΟΓΙΑΝΣΙΒΟΥ (Φινλανδία) 31/12/1987 Διαγώνιος 1.96
14 Δημήτρης ΩΡΟΛΟΓΑΣ 4/5/1983 Ακραίος 1.93
18 Ράφαελ ΝΤΕ ΣΟΟΥΖΑ ΛΙΝΣ (Βραζιλία) 1/4/1983 Ακραίος 1.93

ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
2 Γκάμπριελ ΖΟΜΠΟ-ΛΕΜΠΕ (Γαλλία) 8/1/1979 Διαγώνιος 1.93
3 Ανέστης ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ 3/9/1988 Πασαδόρος 1.90
4 Γιάννης ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ 7/7/1982 Ακραίος 1,93
6 Δημήτρης ΦΙΝΟΣ 2/2/1988 Ακραίος 1.98
7 Γιάννης ΠΑΠΑΪΑΚΩΒΟΥ 12/11/1982 Κεντρικός 1,94
8 Ντμίτρο ΒΝΤΟΒΙΝ (Ουκρανία) 15/3/1982 Ακραίος 2,07
9 Στέλιος ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗΣ 21/4/1980 Ακραίος 1,88
10 Αρχοντής ΑΡΧΟΝΤΙΔΗΣ 25/10/1979 Διαγώνιος 1,88
12 Δημήτρης ΒΛΑΣΣΑΚΙΔΗΣ 9/2/1978 Λίμπερο 1.93
13 Αντώνης ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ 22/10/1980 Κεντρικός 1,94
14 Θάνος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΥ 4/8/1983 Λίμπερο 1.82
17 Ντάρκο ΤΕΣΙΤΣ (Βοσνία) 11/5/1980 Κεντρικός 2.02
18 Μανώλης ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ 10/2/1985 Πασαδόρος 1,83

ΚΗΦΙΣΙΑ
1 Δημήτρης ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ 28/1/1980 Πασαδόρος 1,81
2 Κυριάκος ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ 2/1/1980 Κεντρικός 2.00
3 Μπράνιμιρ ΠΕΡΙΤΣ (Σερβία) 26/5/1981 Πασαδόρος 1.98
5 Μαρκ ΠΛΟΤΙΣΕΡ (Μ.Βρετανία) 19/2/1987 Ακραίος 1.95
6 Ράιαν ΟΟΥΕΝΣ (ΗΠΑ) 20/10/1980 Ακραίος 2.01
7 Ίωνας ΧΑΤΖΗΠΡΟΔΡΟΜΟΥ 20/6/1979 Κεντρικός 2.01
8 Νίκος ΠΑΠΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 17/11/1988 Κεντρικός 2.02
9 Στέφανος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ 9/12/1988 Λίμπερο 1.75
10 Αντώνης ΤΣΑΚΙΡΟΠΟΥΛΟΣ 1/7/1969 Κεντρικός 2,05
11 Γιάννης ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ 1/8/1981 Ακραίος 1.90
12 Κώστας ΤΑΜΠΟΥΡΑΤΖΗΣ 2/9/1983 Λίμπερο 1,91
13 Όμηρος ΨΩΜΙΑΔΗΣ 21/11/1980 Ακραίος 1.94
14 Νίκος ΔΕΛΛΙΠΡΙΜΗΣ 1/1/1990 Ακραίος 1,96
18 Ρικάρντο ΜΙΤΣΕΛΙ (Βραζιλία) 21/1/1976 Διαγώνιος 2.11

ΑΕΚ
1 Γιόχαν ΕΣΤΡΑΔΑ (Κολομβία) 20/12/1981 Κεντρικός 2.00
2 Χάρης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 9/10/1987 Ακραίος 1.86
3 Κώστας ΓΚΙΡΤΖΙΚΗΣ 24/1/1975 Κεντρικός 1,97
4 Γιώργος ΚΟΥΛΙΕΡΗΣ 7/11/1975 Λίμπερο 1,94
5 Κώστας ΣΤΙΒΑΧΤΗΣ 22/5/1980 Πασαδόρος 1.86
6 Σωτήρης ΤΣΕΡΓΑΣ 3/6/1978 Πασαδόρος 1,91
7 Αντώνης ΘΑΝΟΣ 8/9/1980 Κεντρικός 2.01
9 Θεόκλητος ΚΑΡΙΠΙΔΗΣ 18/1/1980 Ακραίος 1,98
11 Χρήστος ΜΠΕΛΛΟΣ 29/6/1980 Διαγώνιος 1.96
13 Σαντιάγκο ΝΤΑΡΑΪΝΤΟΥ(Αργεντινή) 24/11/1980 Διαγώνιος 1.94
14 Ντενίσον ΚΟΝΣΕΪΣΑΟ (Bραζιλία) 28/9/1979 Ακραίος 1,89
16 Θωμάς ΚΑΠΙΡΗΣ 16/3/1986 Ακραίος 1.96
17 Χρήστος ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ 13/2/1988 Λίμπερο 1.80
18 Βαλάντης ΠΕΛΤΕΚΗΣ 20/9/1983 Ακραίος 1.90

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ
1 Σταύρος ΚΑΤΣΑΝΕΒΑΚΗΣ 5/7/1975 Κεντρικός 1.98
2 Γιώργος ΔΡΟΓΚΑΡΗΣ 16/5/1991 Πασαδόρος 1.90
3 Γιάννης ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ 25/6/1989 Ακραίος 1.87
4 Γιώργος ΚΑΠΕΛΛΑΣ 1/1/1972 Λίμπερο 1.87
5 Κώστας ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΟΥ 5/3/1980 Κεντρικός 1,92
6 Ζόρντι ΓΚΕΝΣ (Ισπανία) 21/7/1978 Πασαδόρος 1.90
7 Μορέν ΠΑΓΙΑΝ (Κολομβία) 27/7/1987 Διαγώνιος 1.97
8 Γιώργος ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ 27/6/1973 Κεντρικός 2,01
10 Ανδρέας ΦΡΑΓΚΟΣ 21/12/1989 Ακραίος 2.01
11 Γιάννης ΑΧΙΛΛΕΟΠΟΥΛΟΣ 26/6/1989 Λίμπερο 1.84
13 Μένιος ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 4/8/1977 Ακραίος 2.01
14 Μαρσέλο ΣΑΚΙ (Βραζιλία) 7/1/1973 Ακραίος 1,98
16 Μαρσίλιο ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ (Βραζιλία) 27/4/1981 Διαγώνιος 2.01

ΜΟΝΙΚΑ ΜΠΕΛΟΥΤΣΙ...

Είναι η πιο περιζήτητη σταρ της εποχής και αναμφίβολα η πιο γοητευτική. Η Monica Bellucci γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1968 στο χωριό Citta di Castello, στην Umbria, της Ιταλίας .

Αρχικά στα δεκαοχτώ της χρόνια η Bellucci ξεκίνησε τις σπουδές της στη Νομική και αποφάσισε να αρχίσει το modeling προκείμενου να εξασφαλίσει τα δίδακτρα στο πανεπιστήμιο της Perugia όπου φοιτούσε. Βέβαια η γλύκα και η χλιδή του χώρου του modeling, τα ταξίδια και τα μεγάλα έσοδα την τράβηξαν μακριά από τις σπουδές της.

Το 1988 η Monica μετακόμισε σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα μόδας της Ευρώπης το Μιλάνο. Εκεί υπέγραψε με την Elite Model Management και βρήκε πολλές δουλειές ενώ έκανε εμφανίσεις και σε διαφημιστικές καμπάνιες σχεδιαστών όπως οι Dolce & Gabbana και French Elle. Έως το 1989 είχε καταφέρει να γίνει πολύ γνωστή από το Παρίσι ως τη Νέα Υόρκη. Όμως δεν αρκέστηκε εκεί! Προχώρησε για αλλά μεγαλύτερα. Με την καριέρα της στο ζενίθ, ξεκινά μαθήματα υποκριτικής και κάνει το ντεμπούτο της σαν ηθοποιός στην τηλεοπτική ταινία του 1990 'Vita Coi Figli' και ακολουθεί η παραγωγή 'Briganti' (1990).

Την επόμενη χρονιά η Bellucci κατακτά την Αμερική με έναν ολιγόλεπτο ρόλο στην ταινία του Francis Ford Coppola, «Dracula» (με τους Gary Oldman και Keanu Reeves) ο οποίος την είδε σε ένα διαφημιστικό και αμέσως σε επέλεξε για τον ρόλο της. Αμέσως μετά επιστρέφει ξανά στην Ιταλία και πρωταγωνιστεί στο 'I Mitici' (1994). Απογοητευμένη από της Ιταλικές παραγωγές στρέφεται προς τον Γαλλικό κινηματογράφο. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και το 1996 κέρδισε το βραβείο Cesar πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία «L'Appartement». Κατά τα γυρίσματα της ταινίας γνώρισε το σύζυγο της Vincent Cassel.

Όταν γνωρίστηκαν, στα γυρίσματα της ταινίας, δεν συμπάθησαν ιδιαίτερα ο ένας τον άλλο. Εκείνη πίστευε ότι ο Vincent ήταν ένας υπερφίαλος άνθρωπος. Κι εκείνος ότι η Monica δεν ήταν παρά ένα μοντέλο που νόμιζε ότι μπορεί να γίνει ηθοποιός. Τελικά όμως ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν το 1999. Μαζί του δούλεψε στις παραγωγές «Dobermann» (1997), «Compromis» (1998), «The Brotherhood of the Wolf» (2001), «Irrιversible» (2002). Στις 12 Σεπτεμβρίου 2004 ο Vincent και η Monica γιόρτασαν την πιο ευτυχισμένη συνεργασία τους με τον ερχομό της κόρης τους Deva. Όπως αποκαλύπτει ο γάλλος ηθοποιός, ο γάμος του με την Monica είναι πραγματικά εκρηκτικός, αφού και οι δύο ζηλεύουν πολύ. Παρόλα αυτά παραμένουν μαζί μετά από οχτώ χρόνια γάμου.

Το 2000, η Bellucci επιστρέφει στο Hollywood για να συμπρωταγωνιστήσει με τους Gene Hackman και τον Morgan Freeman στο «Under Suspicion». Την ίδια χρονιά κερδίζει την παγκόσμια αναγνώριση με την ερμηνεία της στην ταινία «Malena» του Giuseppe Tornatore. Ακολούθησε ο ρόλος της Κλεοπάτρας στο σικουελ του «Asterix et Obelix». Την επιτυχία της ταινίας θα ακολουθήσει μία άλλη εμπορική επιτυχία, η γαλλική υπερπαραγωγή «Brotherhood of the Wolf» (2001).

Το 2002 η Monica Bellucci μας απέδειξε ότι εκτός από μια πολύ όμορφη γυναίκα είναι και μια πολύ καλή και τολμηρή ηθοποιός αφού παίζοντας το ρόλο της Alex, ενός θύματος βιασμού, στην ταινία «Irreversible» του Gaspar Noe κατάφερε να προκαλέσει σοκ, όπου και αν προβλήθηκε, λόγω των πολύ τολμηρών και ρεαλιστικών σκηνών της. Την επόμενη χρονιά την συναντήσαμε δίπλα στον Bruce Willis στη παραγωγή «Tears of the Sun» ενώ κατάφερε να βρεθεί και στο cast των σικουελ «The Matrix Reloaded» (2003) και «The Matrix Revolutions» (2003) μαζί με τον παλιό της γνώριμο Keanu Reeves.

Το 2004 η Monica ανέλαβε ίσως την μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας της με τη προτροπή του σκηνοθέτη Mel Gibson και ανέλαβε το ρόλο της Μαρίας της Μαγδαληνής στο «The Passion of the Christ». Η επιλογή της να συνεργαστεί με τον Spike Lee στο «She Hate Me» θα πρέπει καλύτερα να ξεχαστεί ενώ το 2006 την ειδαμε στις «Combien Tu M' Aimes?», «Sheitan». Το 2007 έκανε δυο ταινίες «Second Wind» και «Shoot 'Em Up». Το 2008 έκανε τα γυρίσματα για τις παραγωγές «Ne Te Retourne Pas» και «1:30 Train».

AΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΤΖΩΡΤΖ ΜΠΕΣΤ...

«Υπάρχουν τρεις τρόποι για να πετύχει κανείς ένα γκολ: Ο εύκολος, ο δύσκολος και ο τρόπος του Μπεστ».

Η ιστορία της ζωής του αποτελεί σενάριο ταινίας. Γεννήθηκε στο ταλαιπωρημένο Μπέλφαστ από τον λιμενεργάτη Ντίκι και την εργάτρια σε καπνοβιομηχανία Άννα το φθινόπωρο του 1946. Μέλος μιας πολυπληθούς οικογένειας που με το ζόρι τα έβγαζε πέρα. Λεπτός λες και με το παραμικρό θρόισμα του ανέμου, θα μπορούσε να σκορπίσει σε χίλια κομμάτια. Αλλά με τεράστιο ταλέντο. Τέτοιο που όταν έπαιζε με τους φίλους του στην αλάνα της γειτονιάς του, «ανάγκαζε» τους γείτονες και τους περαστικούς να παρακολουθούν με αμείωτο ενδιαφέρον την εξέλιξη του αγώνα.



Πριν καλά – καλά συμπληρώσει τα 13 του χρόνια, ο τεχνικός της Κρέγκαχ, Μπόις Χιού ΜακΦάρλαν πείθει τον Μπεστ να ενταχθεί στην ομάδα. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, ο σκάουτερ της Μ. Γιουνάιτεντ Μπομπ Μπίσομπ, βρίσκεται στις κερκίδες για να παρακολουθήσει από κοντά το ανερχόμενο αστέρι. Σίγουρος για τις ικανότητες του Μπεστ, εισηγείται σον Ματ Μπάσμπι την απόκτηση του, αγνοώντας την κρίση των παραγόντων της εθνικής Β. Ιρλανδίας αλλά και της Λιντς. «Πολύ μικρός, πολύ ελαφρύς και χωρίς τα φυσικά προσόντα να παίξει», είχαν αποφανθεί τότε χωρίς να γνωρίζουν πόσο έξω θα έπεφταν στη συνέχεια.




Τον Ιούλιο του 1961, ο Μπεστ μπαίνει στο φέρυ - μπόατ για το Μάντσεστερ αλλά προτού προλάβει να πατήσει το χορτάρι του γηπέδου, αποφασίζει να γυρίσει πίσω στο Μπέλφαστ. Όση άνεση και αυτοπεποίθηση ένιωθε εντός αγωνιστικού χώρου, άλλη τόση ανασφάλεια ένιωθε εκτός αυτού. Ήταν ένα συναίσθημα που θα τον ακολουθούσε σε όλη την καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής, και που θα τον οδηγούσε τελικά στο αυτοκαταστροφικό μονοπάτι της αποξένωσης και του αλκοολισμού. Τελικά, ο πατέρας του φρόντισε να βάλει τον μικρό στον σωστό δρόμο, και έπειτα από νέα επικοινωνία με τον Ματ Μπάσμπι κατάφερε να τον βάλει ξανά στο καράβι για το Μάντσεστερ. Το ταξίδι προς τη δόξα είχε ήδη ξεκινήσει.




Όπως λέει και ένα σοφό γνωμικό «Κάθε αρχή και δύσκολη» και φυσικά το ξεκίνημα του νεαρού Μπεστ στους «μπέμπηδες» δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Αν και δουλεύει σκληρά, στα τρία χρόνια που πέρασαν από τότε που μετακόμισε στο Μάντσεστερ, δεν έχει καταφέρει να αγωνιστεί ακόμα στην πρώτη ομάδα και ήδη ο πατέρας του προετοιμάζει το έδαφος για την επιστροφή του νεαρού Μπεστ στο Μπέλφαστ. Μάλιστα, του είχε εξασφαλίσει και δουλεία σε ένα τυπογραφείο της γειτονιάς, ωστόσο ο Μπάσμπι είχε διαφορετική άποψη. «Δεν πρόκειται να τη χρειαστεί» είχε πει σε ιδιωτική συνομιλία με τον Ντίκι Μπεστ και σχεδόν αμέσως έκανε το λόγο του πράξη. Το καλοκαίρι του 1963 υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα και κάνει το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα απέναντι στη Γουέστ Μπρόμγουιτς, στις 14 Σεπτεμβρίου. Ο ίδιος δεν το περίμενε, καθώς δεν συμπεριλαμβανόταν στην αρχική ενδεκάδα, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Ο Ίαν Μόιρ τραυματίστηκε λίγο πριν την έναρξη του παιχνιδιού, και ο Μπάσμπι δίνει εντολή στον νεαρό Μπεστ να βγει για ζέσταμα με τους βασικούς. Η Γιουνάιτεντ κερδίζει το παιχνίδι με 1-0 και ο νεαρός Μπεστ βγάζει μάτια με την απόδοση του σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, αλλά ο ίδιος δεν δείχνει ευχαριστημένος. Στο επόμενο παιχνίδι σαν βασικός εναντίον της Μπάρνλεϊ ο Μπεστ, πετυχαίνει το πρώτο του γκολ και οι «μπέμπηδες» κερδίζουν με 5-1. Από τότε και έπειτα ο Μπεστ θα ξεχάσει τι πάει να πει πάγκος.




Το παιχνίδι που καθιέρωσε τον Τζορτζ Μπεστ στην συνείδηση όλης των Άγγλων φιλάθλων, έμελλε να έρθει ακριβώς ένα χρόνο αργότερα. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1964, η Τσέλσι υποδέχεται την Μάντσεστερ στο Στάμφορντ Μπριζ. Το γήπεδο έχει κατακλυστεί από 62.000 θεατές και όλοι αναμένουν με αγωνία την έναρξη του αγώνα. Οι «κόκκινοι διάβολοι», έπειτα από σπουδαίο παιχνίδι, επικρατούν με 2-0 και ο Μπεστ δίνει το προσωπικό του ρεσιτάλ στον αγωνιστικό χώρο. Στο τέλος αποθεώνεται από όλο το γήπεδο και ο ίδιος παραδέχεται - αργότερα σε συνέντευξη του- ότι η ατμόσφαιρα του γηπέδου και το όνομα του αντιπάλου κατά κάποιον τρόπο τον συγκινούσαν. Στην κυριολεξία, ζούσε και πέθαινε γι’ αυτές τις αναμετρήσεις. Όμως τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμα. θα ερχόντουσαν δυο χρόνια αργότερα.




Στις 9 Μαρτίου του 1966 στο - γνωστό πλέον σε όλους τους Έλληνες - Ντα Λουζ της Λισσαβόνας η Μπενφίκα υποδέχεται την Γιουνάιτεντ για τα προημιτελικά του κυπέλου πρωταθλητριών. Οι «μπέμπηδες», αν και δεν το παραδέχονταν, φοβούνταν ιδιαίτερα το παιχνίδι, και όχι αδίκως. Οι «αετοί» διέθεταν ένα αξιοζήλευτο σύνολο, και είχαν αποδειχθεί σκληρό καρύδι στο πρώτο αγώνα στο Μάντσεστερ όπου οι Άγγλοι επικράτησαν με 3-2. Ο Μπάσμπι εφιστά την προσοχή των παικτών του στο να μην παρασυρθούν και να μείνουν συγκεντρωμένοι, διότι οι Πορτογάλοι δεν αστειεύονταν. Φυσικά ο Μπεστ είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια τις οδηγίες του προπονητή του, και πριν καλά-καλά συμπληρωθούν 12 λεπτά παιχνιδιού, έχει ήδη «τρυπήσει» δύο φορές την άμυνα της Μπενφίκα. Τελικά η Μάντσεστερ συντρίβει με 5-1 τους Πορτογάλους και την επόμενη μέρα, όλες οι ντόπιες εφημερίδες κάνουν λόγο για τον «Ελ Μπιτλ», λόγω του παρουσιαστικού του Μπεστ που ταίριαζε κατάλληλα με το στυλ της μεγάλης μπάντας απ’ το Λίβερπουλ, η οποία μεσουρανούσε εκείνη την εποχή. Κατά την επιστροφή της ομάδας στο Μάντσεστερ, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει το αεροδρόμιο και μόλις ο Μπεστ κατεβαίνει τη σκάλα φορώντας στο κεφάλι ένα σομπρέρο, οι ρεπόρτερ τρίβουν τα χέρια τους. Το «πέμπτο σκαθάρι» όπως τον ονόμασαν, είχε πραγματοποιήσει ίσως την καλύτερη εμφάνιση σε όλη την καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής και δικαίως απολάμβανε τη διεθνή καταξίωση. Τα φώτα της δημοσιότητας ζαλίζουν το νεαρό στράικερ. Γίνεται πρωτοσέλιδο, και οι προτάσεις για διαφημίσεις έρχονται η μία μετά την άλλη. Το αγγλικά ταχυδρομεία, μεταφέρουν με ειδικό φορτηγάκι τα γράμματα που καταφθάνουν σωρηδόν από χιλιάδες νεαρές θαυμάστριες. Ο Μπεστ είναι πλέον μόδα. Το «σταρ σύστεμ» της εποχής δεν ήταν έτοιμο να διαχειριστεί τόση δημοσιότητα, και φυσικά εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν οι ασφαλιστικές δικλείδες που υπάρχουν σήμερα και προστατεύουν τους παίκτες σε ανάλογες περιπτώσεις. Κάπου εκεί ο Μπεστ, μυείται στο κόσμο του αλκοολισμού.



Εκείνα τα χρόνια, ήταν γενικά αποδεκτό για όλους τους παίκτες να πίνουν ένα και δύο ποτηράκια. Γενικά η ζωή των ποδοσφαιριστών τότε, δεν απαιτούσε τόσες θυσίες όσο απαιτεί σήμερα. Οι ρυθμοί του αθλήματος εκείνης της εποχής, δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις αυξημένες υποχρεώσεις των παικτών του σύγχρονου ποδοσφαίρου, τόσο αγωνιστικά όσο και έξω-αγωνιστικά. Ο Μπεστ, γέννημα θρέμμα του Μπέλφαστ είχε μεγαλώσει στην ανέχεια και τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα. Από μικρός ένιωθε μοναξιά και όταν μεγάλωσε άρχισε να πνίγει την μοναξιά του στο ποτό. Αργότερα, θα έπινε και για ρίξει κάποια κοπέλα σ’ ένα μπαρ αλλά ποτέ πριν από αγώνα. Ήθελε πάντα να είναι ο καλύτερος και για να το κάνει αυτό, έπρεπε να μένει νηφάλιος. Το ποδόσφαιρο ήταν ο μόνος λόγος για τον οποίο έκοβε το ποτό. Ήταν το μόνο πράγμα που τον έκανε να νιώθει ζωντανός.




Αγωνιστικά, τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά για τους «μπέμπηδες». Η Γιουνάιτεντ αποκλείστηκε από την Παρτιζάν στα ημιτελικά του κυπέλου πρωταθλητριών και έχασε το πρωτάθλημα. Ο Μπεστ υπέφερε από ένα τραυματισμό στο γόνατο, με συνέπεια να χάσει πολλά παιχνίδια. Απαλλαγμένος από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις, άρχισε τα ταξίδια ανά τον κόσμο. Σε ένα από αυτά γνώρισε την Μαγιόρκα, τον προσωπικό του παράδεισο όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Ατέλειωτα ξενύχτια, αμέτρητες γυναίκες και άφθονο αλκοόλ ήταν σε ημερησία διάταξη στη ζωή του Μπεστ. Όταν ο Μπάσμπι τον καλούσε στο γραφείο του για τον καθιερωμένο «εξάψαλμο», ο Μπεστ έμοιαζε να ακούει με προσοχή τις παρατηρήσεις του. Στην πραγματικότητα όμως, μετρούσε τα ζωάκια που βρίσκονταν στην ταπετσαρία του τοίχου, ακριβώς από πίσω από το γραφείο του προπονητή. Όταν κάποτε ρώτησαν τον Μπεστ τι θυμάται περισσότερο από εκείνες τις «συζητήσεις», εκείνος απάντησε: «Μια φορά η κατσάδα και το βρίσιμο ήταν τόσο μεγάλης διάρκειας, που πρόλαβα να μετρήσω όλα τα ζωάκια στην ταπετσαρία», προκαλώντας τα γέλια των παρευρισκομένων.




Το 1968 ήταν η χρονιά ορόσημο στην ιστορία της Μάντσεστερ, αφού συμπληρώνονταν 10 χρόνια από το τραγικό δυστύχημα του Μονάχου το 1958. Ο Μπάσμπι, ένας από τους διασωθέντες της αεροπορικής τραγωδίας είχε δώσει την υπόσχεση, ότι μετά από 10χρόνια η Γιουνάιτεντ θα κατακτούσε το πρωτάθλημα Ευρώπης. Είχε έρθει λοιπόν η στιγμή, να αποδείξει ότι το εννοούσε. Το στοίχημα ήταν μεγάλο, αλλά οι «κόκκινοι διάβολοι» δείχνουν αποφασισμένοι. Αφού ξεπέρασαν εύκολα το εμπόδιο της Μαλτέζικης Χιμπέρνιαν και εν συνεχεία τη Σαράγεβο, στα ημιτελικά βρίσκονται αντιμέτωποι με το «θηρίο» που λεγόταν Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Μπάσμπι δείχνει ανήσυχος, έπειτα και από το ρευστό 1-0 του Όλντ Τράφορντ, με γκολ του Μπεστ. Στον επαναληπτικό της Μαδρίτης, οι φόβοι του επιβεβαιώνονται. Οι Άγγλοι βρίσκονται πίσω στο σκορ με 3-1 στο ημίχρονο και οι Ισπανοί μοιάζουν το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως η Γιουνάιτεντ με αντεπίθεση διαρκείας, γυρίζει το παιχνίδι ισοφαρίζοντας σε 3-3 και παίρνει πανηγυρικά την πρόκριση για τον τελικό της διοργάνωσης, οπού θα βρει αντιμέτωπη για άλλη μια φορά με την Μπενφίκα.




Ο μεγάλος τελικός ξεκινά με τους μπέμπηδες να παίρνουν από νωρίς το προβάδισμα με γκολ του Μπόμπι Τσάρλτον. Όμως οι Πορτογάλοι ισοφαρίζουν και στέλνουν τα ματς στην παράταση. Εκεί, αναλαμβάνει δράση ο Μπεστ, ο οποίος με ένα πανέμορφο πλασέ και αφού πρώτα είχε αδειάσει τον τερματοφύλακα της Μπενφίκα, δίνει ξανά το προβάδισμα στους «κόκκινους διάβολους». Οι Πορτογάλοι καταρρέουν και οι Άγγλοι σημειώνουν άλλα 2 τέρματα για να επικρατήσουν τελικά με 4-1. Η Μάνστεστερ, κατακτά την κορυφή της Ευρώπης, ακριβώς όπως είχε υποσχεθεί ο Μπάσμπι. Ο Μπεστ, την ίδια χρονιά ανακηρύσσεται καλύτερος παίκτης, τόσο στην Αγγλία όσο και στην Ευρώπη. Η αντίστροφη μέτρηση όμως για κείνον έχει αρχίσει.




Τα χρόνια που ακολούθησαν, βρήκαν τους πρωταθλητές Ευρώπης σκιά του καλού τους εαυτού. Ο Μπάσμπι είχε γεράσει και αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα με την υγεία του. Η Μάντσεστερ αναζητούσε λύση για τον πάγκο αλλά κανένας δεν ήθελε να έχει τον Μπάσμπι πάνω από το κεφάλι του. Η διοίκηση της ομάδας δεν έκανε ανανέωση με παίκτες που θα μπορούσαν έστω και να συγκριθούν με τις δόξες του παρελθόντος και η πτώση είχε αρχίσει. Ο Μπεστ μοιάζει να παλεύει μόνος του. Σκοράρει σε πολλούς αγώνες, αλλά εξαιτίας των πολλών προβλημάτων που μαστίζουν την ομάδα, γίνεται καταθλιπτικός και είναι επιρρεπής σε ακραίες ενέργειες. Οι αποβολές πέφτουν βροχή για τον άσσο της Γιουνάιτεντ, ο οποίος βρίσκει καταφύγιο στο ποτό. Από κει και έπειτα, θα μετατραπεί σε ξένο σώμα για τον σύλλογο. Χάνει προπονήσεις, και είναι αδικαιολόγητα απών από μεγάλα ματς. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς, είναι το περιστατικό του 1971, όπου σε ένα αγώνα ενάντια στην Τσέλσι και ενώ η αποστολή της Μάντσεστερ έχει επιβιβαστεί στο τρένο για το Λονδίνο, εκείνος ζει τον παράφορο έρωτα του με την ηθοποιό Σίνεντ Κιούζακ. Τα Αγγλικά τάμπλοιντς οργιάζουν και η διοίκηση των τιμωρεί με αποκλεισμό 2 αγωνιστικών. Δεν μοιάζει να πτοείται και συνεχίζει τον άσωτο βίο του. Όπως εξομολογείται στο στενό του περιβάλλον, η Γιουνάιτεντ δεν αποτελεί πια γι’ αυτόν πόλο έλξης. Από το κρεβάτι του θα περάσουν κάμποσες σταρ της εποχής, και τα σκουπίδια έξω από το σπίτι του είναι γεμάτα από άδειες μπουκάλες ουίσκι. Παραδέχεται, ότι καταναλώνει τουλάχιστον ένα μπουκάλι σε καθημερινή βάση. Σκέφτεται προς στιγμήν, να σταματήσει να αγωνίζεται για τους «μπέμπηδες» αλλά σύντομα αναθεωρεί.



Στο τέλος της περιόδου του 1972, η διοίκηση της ομάδας τον βάζει στη λίστα των υπό μεταγραφή παικτών. Ήταν ένα ισχυρό σοκ που συγκλόνισε τον Μπεστ, με αποτέλεσμα την επόμενη περίοδο να δηλώσει παρών στην προετοιμασία της ομάδας και να ξαναπαίξει σε κάποια παιχνίδια. Για άλλη μια φορά όμως, το ποτό τον ξανακερδίζει και τα πρόστιμα πέφτουν βροχή. Τον Ιανουάριο του 1973 φαίνεται ότι έχει πιάσει πάτο. Κατηγορείται για επίθεση εναντίον μιας σερβιτόρας και τον δικαστήριο τον κηρύσσει ένοχο, πλήττοντας σοβαρά την ήδη κατηφορική πορεία της καριέρας του. Τον Ιανουάριο του 1974, παίζει το τελευταίο του παιχνίδι με τα χρώματα της Μάντσεστερ. Κάπου εκεί αρχίζει το γαϊτανάκι.




Αγωνίζεται στις: Τζιούις Γκλιντ, Στόκπορτ Κάουντι, Κόρκ Σέλτικ, Φούλαμ, Χιμπέρνιαν, Μπόρνμουθ, Μπρίσμπεϊν Λάιονς, Λος Άντζελες Άζτεκς, Φορτ Λότερντεϊλ Στράικερς, Σαν Χοσέ Έρθκουέικς και πολλές άλλες ομάδες σε φιλικά ή παιχνίδια επιδείξεων. Αν εξαιρεθούν οι Φούλαμ, Χιμπέρνιαν και Άζτεκς στις υπόλοιπες ομάδες είχε το πολύ ένα-δυο εμφανίσεις. Οι διοικήσεις των ομάδων του έλεγαν απλά να εμφανιστεί στο γήπεδο την ημέρα του αγώνα. Τα γήπεδα γέμιζαν μόνο και μόνο για να δουν τον Μπεστ. Μετά είτε τον έδιωχναν με τη δικαιολογία ότι πίνει είτε ο ίδιος αποχωρούσε. Οι συμφωνίες άλλωστε είχαν να κάνουν με πληρωμή ανά παιχνίδι.




Το 1978 αν και χάνει τη μητέρα του από αλκοολισμό, δεν παραδειγματίζεται και εξακολουθεί να πίνει συνεχώς. Το 1983, παίζει το τελευταίο του παιχνίδι σαν επαγγελματίας με την Μπόρνμουθ και ενώ δυο χρόνια νωρίτερα το Βρετανικό δημόσιο τον έχει κηρύξει σε πτώχευση λόγω χρεών στην εφορία. Το 1984 φυλακίζεται για τρεις μήνες, με την κατηγορία της οδήγησης σε κατάσταση μέθης. Το 1985 και αφού έχει περάσει πολλές περιπέτειες, αποφασίζει να εργαστεί σαν σχολιαστής ποδοσφαιρικών αγώνων. Το 1990 γελοιοποιείται διεθνώς, όταν εμφανίζεται σε μια τηλεοπτική εκπομπή μεθυσμένος, βρίζοντας όποιον έβλεπε μπροστά του. Με την βοήθεια της τότε κοπέλας του Μαίρη Σατίλα, κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να κόψει το ποτό και καταφέρνει να αποσύρει την κήρυξη σε πτώχευση. Ξεκινάει περιοδείες σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας πολλά χρήματα τα οποία όμως χάνει στο ποτό, στο τζόγο και τις γυναίκες. Το 1995 παντρεύτηκε την κατά 26 χρόνια μικρότερη του Άλεξ Πέρσεϊ. Ήταν ο δεύτερος γάμος του μετά από αυτόν με την Άντζελα Μακ Ντόναλντ το 1978 με την οποία απέκτησε το 1981 το μοναδικό του παιδί τον Κάλουμ.




Το 2001 η εκπομπή Μάντσεστερ Ίβινινγκ Νιουζ Σάντεϊ Πίνκ Πάνελ τον ανακηρύσσει κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Μάντσεστερ την τελευταία πεντηκονταετία. Το 2002 νοσηλεύεται με προβλήματα στο συκώτι. Οι γιατροί του συστήνουν να σταματήσει το ποτό. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία δέκα κυρίως χρόνια της ζωής του έκανε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να κόψει το ποτό. Καταφέρνει για ένα διάστημα να στρώσει τη ζωή του σταματάει το ποτό και κάνει μεταμόσχευση ήπατος το 2002.




Κερδίζει το βραβείο για την προσωπικότητα της χρονιάς που απονέμει το BBC, αρθρογραφεί, συμμετέχει στις εκπομπές του Σκάι Σπορτς και όλα δείχνουν να έχουν πάρει επιτέλους, καλή τροχιά. Το 2003 ανακοινώνει ότι λόγω οικονομικών προβλημάτων πουλάει τα μετάλλια του και ξαναπέφτει στο ποτό. Το 2004 η Άλεξ τον χωρίζει μετά από μια κλήση που πήρε επειδή οδηγούσε μεθυσμένος.

Την 1η Οκτωβρίου 2005, εισάγεται στο νοσοκομείο υποφέροντας από λοίμωξη των νεφρών. Στις 25 Νοεμβρίου στον κρισιμότερο αγώνα της ζωής του ενάντια στο θάνατο, ηττάται και αφήνει την τελευταία του πνοή στις 12:55 μμ.

Λίγους μήνες πριν από το μοιραίο, ο Τζορτζ Μπεστ είχε παραχωρήσει συνέντευξη σε ένα από τα μεγαλύτερα Ιταλικά περιοδικά, όπου χαρακτήριζε την ζωή του, υπέροχη.

«Δεν πιστεύω ότι κατέστρεψα αυτό που ονομάζουμε ταλέντο. Έπαιξα δώδεκα χρόνια στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κέρδισα τα πάντα. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο εκτός ίσως από το να παίξω ποδόσφαιρο για μεγαλύτερο διάστημα σε υψηλό επίπεδο. Όμως έπαιξα στις Η.Π.Α για οκτώ χρόνια, όπου πέρασα πραγματικά σπουδαία. Πραγματοποίησα όλα όσα είχα σκοπό να κάνω. Είναι αλήθεια φίλε μου, η ζωή μου ήταν πραγματικά σπουδαία. Όταν ξεκίνησα, η Αγγλία ήταν σπουδαίο μέρος. Ο κόσμος άρχισε να αφήνει τα μαλλιά του μακριά - όπως και εγώ - η μουσική υπέροχη και η μόδα εκθαμβωτική. Ακόμα και το ποδόσφαιρο δεν ήταν κακό. Κερδίσαμε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, και κάθε χρόνο πρωταθλήτρια Αγγλίας ήταν και μια διαφορετική ομάδα. Τώρα υπάρχει μόνο η Άρσεναλ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Είναι πραγματικά βαρετό... Στο ντεμπούτο μου με την φανέλα της Μάντσεστερ, ότι ονειρεύτηκα στη ζωή μου ήταν πραγματικότητα. Είχα ονειρευτεί να παίξω ποδόσφαιρο με τους καλύτερους και η Μάντσεστερ ήταν πραγματικά η καλύτερη. Θυμάμαι κάθε λεπτό, κάθε εικόνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κραυγές των οπαδών της Μάντσεστερ. Προχωρούσα στο τούνελ και όσο έφτανα προς τον αγωνιστικό χώρο, γινόντουσαν όλο και πιο δυνατές. Ήταν η μέρα μου και όταν το παιχνίδι τελείωσε, δεν τα είχα πάει άσχημα. Ένιωθα ηλεκτρισμένος».



Ο Τζορτζ Μπεστ, αποτέλεσε ίνδαλμα για πολλούς παίκτες της μετέπειτα εποχής. Ο τρόπος που κινείτο εντός του γηπέδου, σε συνδυασμό με την ταχύτητα, την απαράμιλλη τεχνική, και το φαρμακερό σουτ προσέδωσαν στον βασιλιά των σπορ τη φινέτσα και το κύρος που τόσο του έλειπαν. Ίσως αυτή η άποψη να βρίσκει αντίθετους, πολλούς λάτρεις της στρογγυλής θεάς. Κάποιοι θα πουν για το άστρο του Βραζιλιάνου βιρτουόζου της μπάλας Πελέ. Άλλοι πάλι θα αναφερθούν στην άστατη ζωή του Β. Ιρλανδού άσσου και στη σπατάλη μιας λαμπρής καριέρας. «Όταν όλα τελειώσουν, ο κόσμος θα με θυμάται μόνο για όσα έκανα εντός γηπέδου και όχι για όλα αυτά που έκανα εκτός αυτού», είχε πει κάποτε προφητικά ο αείμνηστος Μπεστ.