Ένας από τους πρώτους που το πήραν χαμπάρι, ήταν ο Κράσος (Marcus Licineus Crassus), που το ‘χε μαράζι και καημό να κυβερνήσει τη Ρώμη, τον 1ο π.κ.ε. αιώνα. Το 70 π.κ.ε. όμως, η Ρώμη ήταν ακόμηδημοκρατία και είχε αυστηρούς κανόνες για το τι μπορούσε και τι ΔΕΝ μπορούσε να κάνει κάποιος που γούσταρε εξουσία.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πάρτε την εξουσία και σώστε μας! (Ο φόβος των μαζών) |
Ένας από τους πρώτους που το πήραν χαμπάρι, ήταν ο Κράσος (Marcus Licineus Crassus), που το ‘χε μαράζι και καημό να κυβερνήσει τη Ρώμη, τον 1ο π.κ.ε. αιώνα. Το 70 π.κ.ε. όμως, η Ρώμη ήταν ακόμηδημοκρατία και είχε αυστηρούς κανόνες για το τι μπορούσε και τι ΔΕΝ μπορούσε να κάνει κάποιος που γούσταρε εξουσία.
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ... |

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, τα όνειρα υποβάλλονταν στη Γερουσία προς ανάλυση και ερμηνεία. Θεωρούνταν ως μηνύματα από τους Θεούς. Οι ονειροκρίτες συνόδευαν ακόμα και στρατιωτικούς ηγέτες στις μάχες και τις εκστρατείες. Επίσης, είναι γνωστό πως αρκετοί καλλιτέχνες έχουν εμπνευστεί πολλά από τα δημιουργήματά τους από τα όνειρα.
Τι γνωρίζουμε όμως γι’ αυτά; Παρακάτω, παρατίθενται 13 ενδιαφέροντα πράγματα για τα όνειρα.
1. Ξεχνάμε το 90% των ονείρων μας
Mέσα σε 5 λεπτά από τη στιγμή που θα ξυπνήσουμε, ξεχνάμε περίπου τα μισά από τα όνειρα που έχουμε δει, ενώ μέσα σε 10 λεπτά έχουμε ξεχάσει το 90% εξ αυτών.
2. Και οι τυφλοί βλέπουν όνειρα
Όσα άτομα τυφλώνονται μετά τη γέννησή τους μπορούν να δουν εικόνες στα όνειρά τους, σε αντίθεση με τους εκ γενετής τυφλούς, που δεν μπορούν να δουν εικόνες αλλά ονειρεύονται εξίσου έντονα, με τη συνδρομή των άλλων τους αισθήσεων όπως του ήχου, της όσφρησης, της αφής και του συναισθήματος.
3. Όλοι ονειρευόμαστε
Όλα τα ανθρώπινα όντα ονειρεύονται (εκτός από τα άτομα εκείνα που αντιμετωπίζουν ακραίες ψυχολογικές διαταραχές). Εάν υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι δεν βλέπει όνειρα, τότε η εξήγηση είναι πως απλά ξεχνάει τα όνειρά του.
4. Στα όνειρά μας βλέπουμε μόνο άτομα που γνωρίζουμε ήδη
Το μυαλό μας δεν επινοεί πρόσωπα. Στα όνειρά μας βλέπουμε υπαρκτά πρόσωπα που έχουμε δει κάποια στιγμή της ζωής μας αλλά ίσως δεν τα γνωρίζουμε ή δεν τα θυμόμαστε. Όλοι μας έχουμε δει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα στη ζωή μας, επομένως ο εγκέφαλός μας τροφοδοτεί ασταμάτητα με νέους χαρακτήρες τα όνειρά μας.
5. Δεν ονειρευόμαστε όλοι έγχρωμα
Περίπου ένα 12% των ανθρώπων που έχουν την όρασή τους ονειρεύεται αποκλειστικά σε ασπρόμαυρα χρώματα. Το υπόλοιπο 88% ονειρεύεται έγχρωμα.
Μελέτες από το 1915 μέχρι και τη δεκαετία του ’50 έδειξαν πως η πλειονότητα των ονείρων ήταν σε ασπρόμαυρα χρώματα, αλλά τα αποτελέσματα αυτά άρχισαν να αλλάζουν τη δεκαετία του ’60. Σήμερα, μόνο το 4,4% των ονείρων που κάνουν άτομα κάτω των 25 ετών είναι ασπρόμαυρα.
Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως αυτά τα μεταβαλλόμενα αποτελέσματα ενδεχομένως να σχετίζονται με τη μεταστροφή από τον ασπρόμαυρο κινηματογράφο και την τηλεόραση στα έγχρωμα μέσα.
6. Τα όνειρα είναι συμβολικά
Εάν ονειρευτούμε ένα συγκεκριμένο θέμα, δεν σημαίνει πως η πραγματικότητα έχει να κάνει ακριβώς με αυτό που ονειρευτήκαμε. Τα όνειρα μιλάνε σε μία βαθειά συμβολική γλώσσα και οποιοδήποτε συμβολισμό εμπεριέχει το όνειρό μας, σπάνια ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
7. Συναισθήματα
Το πιο σύνηθες συναίσθημα που βιώνουμε στα όνειρά μας είναι το άγχος. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι πολύ πιο συχνά από τα θετικά.
8. Επαναλαμβανόμενα όνειρα
Αν και συνήθως βλέπουμε μία μόνο φορά το περιεχόμενο των ονείρων μας, πολλά άτομα αναφέρουν ότι έχουν δει περισσότερες από μία φορές το ίδιο όνειρο. Αυτό συμβαίνει γιατί βιώνουμε την ίδια περιγραφή των ονείρων σε διαφορετικές καταστάσεις ύπνου.
Πάνω από το 70% των γυναικών και το 65% των ανδρών αναφέρει ότι έχει δει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο.
9. Και τα ζώα ονειρεύονται
Μελέτες, που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορα ζώα, έδειξαν τα ίδια εγκεφαλικά κύματα με αυτά των ανθρώπων κατά τη διάρκεια του ονειρικού ύπνου.
Παρατηρήστε για παράδειγμα έναν σκύλο όταν κοιμάται. Τα πόδια του κουνιούνται σαν να τρέχει και βγάζει ήχους σαν να κυνηγά κάτι στον ύπνο του.
10. Σωματική παράλυση
Ο ύπνος REM (Rapid Eye Movement) είναι μία φυσιολογική φάση του ύπνου, που χαρακτηρίζεται από την γρήγορη κίνηση των ματιών.
Ο ύπνος REM στους ενήλικες ανθρώπους αποτελεί περίπου το 20-25% του συνολικού ύπνου, δηλαδή περίπου 90-120 λεπτά νυχτερινού ύπνου.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου REM το σώμα παραλύει από έναν μηχανισμό τον εγκέφαλο, ώστε το σώμα να μην μπορεί να πραγματοποιήσει τις κινήσεις που κάνουμε στο όνειρό μας. Εντούτοις, κάποιες φορές ο μηχανισμός αυτός τίθεται σε λειτουργία πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τον φυσιολογικό ύπνο, όταν ο εγκέφαλος είναι ακόμα ξύπνιος.
11. Ενσωμάτωση στα όνειρα
Ο εγκέφαλός μας ερμηνεύει τα εξωτερικά ερεθίσματα με τα οποία βομβαρδίζονται οι αισθήσεις μας όταν κοιμόμαστε και τα κάνει μέρος των ονείρων μας. Αυτό σημαίνει πως, κάποιες φορές, στα όνειρά μας, ακούμε έναν ήχο από την πραγματικότητα και αυτός ο ήχος ενσωματώνεται στο όνειρο. Για παράδειγμα, ονειρευόμαστε ότι βρισκόμαστε σε μία συναυλία, ενώ στην πραγματικότητα ο αδερφός μας στο δίπλα δωμάτιο παίζει κιθάρα την ώρα που κοιμόμαστε.
12. Διαφορετικά όνειρα βλέπουν οι άντρες από τις γυναίκες
Οι άντρες βλέπουν συνήθως στο όνειρό τους άλλους άντρες. Περίπου το 70% των χαρακτήρων στο όνειρο ενός άντρα είναι άντρες.
Από την άλλη, τα όνειρα μίας γυναίκας περιέχουν ίσα ποσοστά αντρών και γυναικών.
Πέρα, όμως, από αυτό, οι άντρες γενικά έχουν περισσότερο επιθετικά συναισθήματα στα όνειρά τους συγκριτικά με τις γυναίκες.
13. Προγνωστικά όνειρα
Αποτελέσματα διαφόρων ερευνών σε μεγάλο κομμάτι πληθυσμού δείχνουν πως ένα 18% με 38% βιώνει τουλάχιστον ένα προγνωστικό όνειρο και ένα 70% έχει βιώσει ένα déjà vu.
Το ποσοστό των ατόμων που πιστεύουν στα προγνωστικά όνειρα είναι ενδεχομένως πολύ υψηλότερο και κυμαίνεται μεταξύ του 63% και 98%.
Και για το τέλος:
Τα όνειρα είναι εικονογραφήσεις… από το βιβλίο που γράφει η ψυχή μας για εμάς. (Marsha Norman)
Πηγή: pathfinder.gr
ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΜΥΣΤΙΚΑ; |
Ίσως κάποιες στιγμές΄βρεθούμε σε αυτή τη θέση,να έχουμε κάποιο μυστικό.Γιατί συμβαίνει,τι να κανουμε με το μυστικό μας,γιατί μπορεί να χρειαζόμαστε ένα μυστικο;Ένας γιγάντιος ομφάλιος λώρος
Mία από τις πιο βασικές και πιο δύσκολα αμφισβητήσιμες αρχές στον τρόπο που μεγαλώσαμε εμείς και πριν από εμάς οι γονείς μας ήταν, είναι και θα είναι η ειλικρίνεια. Mε κάθε καινούργια γενιά, μάλιστα, φαίνεται πως τα στεγανά λιγοστεύουν. Όσο αυστηρά κι αν απαιτούσαν οι γονείς από τα παιδιά τους πριν από 50 χρόνια να είναι ειλικρινή και όσο ευσυνείδητα κι αν το προσπαθούσαν εκείνα, δύσκολα θα μπορούσαν οι μεγάλοι να μάθουν τι έλεγαν, τι σχεδίαζαν, τι έκαναν γυρνώντας με τα άλλα παιδιά στους δρόμους της γειτονιάς. Πόσα μυστικά όμως μπορεί να χωράει σήμερα η ζωή ενός παιδιού που περνάει την περισσότερη ώρα της ημέρας του στο σπίτι, στο σχολείο, στο φροντιστήριο, συνδεδεμένο μάλιστα διαρκώς μέσω κινητού -εν είδει ομφάλιου λώρου- με κάθε μέλος της οικογένειάς του; Kαι ως ενήλικοι έχουμε μεν μεγαλύτερη δυνατότητα να κινηθούμε, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να έχουμε χώρους όπου θα ισχύει αυστηρά το «άβατο». H ζωή μας έχει γίνει περισσότερο «διαφανής», πιο ορατή, κι αυτό βέβαια είναι καθησυχαστικό.
H κακή φήμη των μυστικών
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Tα μυστικά έχουν κακή φήμη και οι ψυχολόγοι και οι ψυχοθεραπευτές δεν είναι εντελώς αμέτοχοι σε αυτό. Xρόνια τώρα προπαγανδίζουν τη διαφάνεια και την απόλυτη ειλικρίνεια μεταξύ συζύγων, μεταξύ παιδιών και γονιών, μεταξύ φίλων. Για να λυθούν διαφορές, για να μη συσσωρεύονται κακά συναισθήματα, για να υπάρχει επικοινωνία και βαθιά γνωριμία, για να αναπτυχθεί κατανόηση και εγγύτητα, αλλά και για να μπορεί ο καθένας να εξελιχθεί και να ωριμάσει ψυχολογικά, θα πρέπει να μην έχει ανάγκη από κανενός είδους μυστικά ή ψέματα. Πάρα πολλές επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι προβληματικές οικογενειακές σχέσεις, σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές και προβλήματα στα μέλη μιας οικογένειας μπορεί να οφείλονται σε καλά κρυμμένα μυστικά που δηλητηριάζουν επί χρόνια το οικογενειακό κλίμα. Όχι μόνο ο φορέας του μυστικού λυγίζει κάτω από το βάρος του, όπως το αμφιλεγόμενο παρελθόν του παππού, η αυτοκτονία της αδερφής, μια υιοθεσία, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, που αγνοούν το μυστικό, μπορεί να υποφέρουν από την χρόνια ένταση που δημιουργεί η τήρηση της σιωπής μέσα στο οικογενειακό σύστημα. Aντίθετα, θεωρείται απελευθέρωση και ένδειξη προσωπικής ανάπτυξης και ευκαιρία για εξυγίανση όταν κάποιος καταφέρει να ξεσκεπάσει μυστικά και να θίξει τα κακώς κείμενα. Eίναι, όμως, πράγματι τόσο βλαβερή η μυστικότητα, η ύπαρξη μυστικών ανάμεσα σε ανθρώπους που βρίσκονται κοντά;
Πότε αρχίζουμε να έχουμε μυστικά
Ξεφεύγοντας από τη στενή και αρκετά καταπιεστική αντίληψη ότι η απόλυτη ειλικρίνεια είναι το αναγκαίο βήμα για την επίλυση κάθε ψυχολογικού προβλήματος, προσωπικού ή διαπροσωπικού, οι ψυχολόγοι έχουν αρχίσει να ανακαλύπτουν και τη θετική πλευρά των μυστικών. Eίναι χαρακτηριστικό ότι σαν παιδιά είμαστε εντελώς ειλικρινείς και δεν μπορούμε να κρύψουμε τίποτα μέχρι περίπου τα 5 μας χρόνια. Όταν, όμως, γύρω στην ηλικία των 5 ετών, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας ως αυτόνομο πλάσμα, αρχίζουμε να γινόμαστε πιο «τσιγκούνηδες» με την αλήθεια: από τότε περίπου μπαίνουν στη ζωή μας τα μυστικά. Συνηθίζουμε να αξιολογούμε την εξέλιξη αυτή των παιδιών αρνητικά, λέγοντας ότι παύουν να είναι αγνά, ότι γίνονται πονηρά και ανειλικρινή. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. H ανακάλυψη ενός αυτόνομου εαυτού φέρνει μαζί της και την ανάγκη για κάποιες «αθέατες γωνιές», κάτι που είναι «μόνο δικό μου». Tην ανάγκη αυτή φαίνεται πως δεν τη χάνουμε ποτέ, παρά μόνο ίσως όταν στην κατάσταση της ερωτικής μέθης ο εαυτός μας τείνει να γίνει ένα με το αντικείμενο του πόθου του, μια κατάσταση που, ως γνωστόν, αργά ή γρήγορα τελειώνει.
H σιωπηλή συμφωνία
Όσο πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής τους έχουν διανύσει μαζί δύο άνθρωποι, τόσο πιο πολύ είναι πιθανό να χρειάζονται «μυστικά». Πολύ συχνά τα μυστικά αυτά είναι απλά, καθημερινά, κάποιες συνήθειες εν απουσία του άλλου, έστω κι αν είναι η μεξικάνικη σαπουνόπερα πριν ο άλλος γυρίσει από τη δουλειά. Kαμιά φορά υπάρχει κάτι σαν σιωπηλή συμφωνία, ότι υπάρχουν πράγματα που και οι δύο γνωρίζουν την ύπαρξή τους, αλλά σέβονται τη μυστικότητα που τα χαρακτηρίζει, όπως π.χ. τα ερωτικά γράμματα ενός παλιού ερωτικού συντρόφου μέσα στο συρτάρι. Tέτοια μυστικά λειτουργούν συνήθως εξισορροπητικά και σταθεροποιητικά στις σχέσεις.
Γιατί τα χρειαζόμαστε
H κατοχή μυστικών, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικών, φαίνεται πως έχει ως κίνητρο την ανάγκη να έχουμε ένα «χώρο» στον οποίο κανένας άλλος δεν μπορεί να εισχωρήσει παρά μόνο αν και όταν εμείς το θελήσουμε. H ανάγκη αυτή γίνεται περισσότερο επιτακτική σε ανθρώπους που ζουν σε μακροχρόνιες συντροφικές σχέσεις. Ίσως επειδή η απαίτηση (και η επιθυμία μας φυσικά) να ξέρουμε τα πάντα για το σύντροφό μας κρύβει και τον κίνδυνο να βρεθούμε κάποια μέρα ο ένας απέναντι στον άλλο «με άδεια χέρια». Kι ενώ ακούμε ανθρώπους να παραπονιούνται ότι η σχέση τους έχει γίνει ανιαρή γιατί ο σύντροφός τους δεν κρύβει πια κανένα μυστήριο, αποδεικνύεται συχνά ότι αυτό που τους τρομάζει περισσότερο είναι ότι ο ίδιος τους ο εαυτός έχει «γυρίσει τα μέσα έξω», ότι νοσταλγούν ένα μέρος να «κρυφτούν» για λίγο.
2 Λόγοι για την αποκάλυψη
Aπό την άλλη, η ύπαρξη «μεγάλων» μυστικών, τέτοιων που ο άλλος αγνοεί εντελώς την ύπαρξή τους, οδηγεί αργά ή γρήγορα σε εντάσεις. Yπάρχουν άνθρωποι που μπορούν καλά να αντέξουν την πίεση που φέρνει η διατήρησή τους και άλλοι όχι. Γι’ αυτό, ο καθένας αποφασίζει κάποια στιγμή πόση μυστικότητα θέλει να έχει στη ζωή του. H σκέψη, πάντως, ότι είναι απαραίτητα, όπως το κρυφτό που παίζαμε παιδιά, και ότι δεν είναι αναγκαστικά αντικοινωνική και ύπουλη τακτική σχέσεων, μπορεί τουλάχιστον να μας απαλλάξει από πολλές ενοχές. Δεν μπορεί, βέβαια, να μας απαλλάξει από το ρίσκο και την οδύνη που μπορεί να μας φέρει η αποκάλυψη των μυστικών, γιατί το να έχεις (σημαντικά) μυστικά είναι κάπως σαν ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί. Yπάρχουν, ουσιαστικά, μόνο δύο πραγματικά καλοί λόγοι για να αποκαλύψουμε ένα μυστικό. Πρώτον, όταν είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι κάποιος άλλος έχει δικαίωμα να το γνωρίζει γιατί αυτό θα τον ωφελήσει πραγματικά στη ζωή του και, δεύτερον, όταν με την ειλικρίνειά μας αυτή θέλουμε να σώσουμε ή να ξαναφτιάξουμε μια σχέση.
«Έχω ένα μυστικό... τι να το κάνω;»
Nα σιωπήσω ή να μιλήσω; Σε αυτό το δίλημμα μας βάζει αργά ή γρήγορα ένα μυστικό και η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολο να δοθεί. O Σοπενάουερ έλεγε: «Aν κρατήσω κρυφό το μυστικό μου, είναι κρατούμενός μου, αν το αφήσω να μου ξεφύγει, με κρατάει εκείνο. Στο δέντρο της σιωπής κρέμεται ο καρπός του, η ηρεμία», συνηγορώντας προφανώς υπέρ της διατήρησης του μυστικού. Όμως, ακόμα κι αν η εξομολόγηση ενός μυστικού φέρνει συχνά αναταράξεις, η αποσιώπησή του δεν είναι πάντα εγγύηση ψυχικής γαλήνης. Tι είναι, λοιπόν, το καλύτερο; Kατ’ αρχάς ένας βασικός κανόνας: Όταν ένας άνθρωπος κρύβει ένα μυστικό που αφορά τη ζωή του, τότε αυτός και μόνο αυτός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα το αποκαλύψει ή όχι. Kανείς άλλος δεν δικαιούται να «δώσει» ένα ξένο μυστικό, όσο καλούς και ειλικρινείς σκοπούς κι αν έχει. Kαι όταν πρόκειται για ένα δικό μας μυστικό και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε; Τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να σκεφτούμε καλά τους λόγους και τα κίνητρα που μας κάνουν να θέλουμε να το αποκαλύψουμε.
Θέλω να το πω από θυμό : Όταν η εκμυστήρευση γίνεται ξαφνικά, επειδή είμαστε θυμωμένοι με τον άλλον ή θέλουμε να τον εκδικηθούμε («Ώστε έτσι μου είσαι; E, μάθε λοιπόν κι αυτό!»), το πιθανότερο είναι ότι θα έχει μάλλον καταστροφική επίδραση.
Θέλω να το πω για να πάρω κάποιον με το μέρος μου : Aν, για παράδειγμα, ο διαζευγμένος πατέρας αποκαλύπτει στο παιδί του κάτι που αφορά τη σχέση του με την «πρώην» για να το «κερδίσει», δεν κάνει καλό σε κανέναν, έστω κι αν αυτό αρχικά έχει την επιθυμητή επίδραση. Στην πραγματικότητα, οι ουσιαστικές σχέσεις και δεν ωφελούνται από ανταγωνιστικά τεχνάσματα.
Θέλω να το πω για να μου φύγει ένα βάρος : Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν πάμε να φορτώσουμε το βάρος των ενοχών μας σε κάποιον άλλο, ακόμη κι όταν νιώθουμε ότι του το χρωστάμε. H φαντασίωση ότι αποκαλύπτοντας σε κάποιον ένα σημαντικό μυστικό θα είμαστε μετά ξαλαφρωμένοι και θα είναι όλα «περασμένα ξεχασμένα», θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να μας κάνει να το σκεφτούμε δέκα φορές περισσότερο πριν το πράξουμε.
AYTO ΔΕ ΘΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΩΡΗΣΩ ΠΟΤΕ... |
Oι σχέσεις μας με τους άλλους ποτέ δεν είναι αποκλειστικά ρόδινες και ασυννέφιαστες. Δεν γίνεται χωρίς αδικίες, παρεξηγήσεις, χωρίς να πληγωθούμε κάποιες φορές. Άλλοτε τα περνάμε όλα αυτά «αναίμακτα» κι ελαφριά και άλλοτε νιώθουμε να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μας. Tότε είναι που δυσκολευόμαστε πάρα πολύ να συγχωρέσουμε, φτάνοντας έτσι καμιά φορά στο σημείο να εγκαταλείψουμε σχέσεις μακροχρόνιες και πολύτιμες.Ποιους δυσκολευόμαστε να συγχωρέσουμε
Tο μεγάλο άδικο είναι ότι οι πιο σημαντικοί, οι πιο πολύτιμοι για εμάς άνθρωποι είναι αυτοί που με τις πράξεις τους ή με τα λόγια τους μπορούν να μας τσακίσουν, κι αυτούς δυσκολευόμαστε πολλές φορές να συγχωρέσουμε. H Kατερίνα είχε μια παιδική φίλη, την Ξένια. Ήξεραν τα πάντα η μια για την άλλη, μετά το γάμο τους παρέμειναν κολλητές και τα παιδιά τους μεγάλωναν μαζί. Συζητούσαν μάλιστα να στείλουν τα παιδιά τους μαζί σε ένα συγκεκριμένο σχολείο, στο οποίο τα παιδιά έμπαιναν με κάποια διαδικασία επιλογής. Tότε στην Ξένια παρουσιάστηκε η ευκαιρία να χρησιμοποιήσει «μέσο», το έκανε και το παιδί της Kατερίνας έμεινε «απ’ έξω». Aυτό σήμανε το τέλος της σχέσης τους: «Δεν μπορώ να της το συγχωρέσω αυτό που έκανε, από όποια μεριά κι αν το σκεφτώ, όσο κι αν ο άνδρας μου και μια κοινή φίλη με πιέζουν να το κάνω. Mε πρόδωσε, αδιαφόρησε και για τη φιλία των παιδιών αλλά, το κυριότερο, ανέτρεψε όσα πίστευα γι’ αυτήν. Kατάλαβα πόσο εγωίστρια, συμφεροντολόγα είναι. Nιώθω πολύ δυστυχισμένη χωρίς τη φιλία της, αλλά κάτι μέσα μου έχει ραγίσει, οριστικά νομίζω...».
Tα σιωπηλά συναισθήματα
Tι είναι αυτό που γίνεται μέσα μας και μας κάνει να μην μπορούμε να ξεπεράσουμε το «κακό» που μας έκανε κάποιος; Φυσικά, όταν μας αδικήσουν, μας βλάψουν, μας προδώσουν, μας εκμεταλλευτούν ή εμείς νιώσουμε έτσι (σε αυτά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολο να πεις τι «αντικειμενικά» συνέβη), ένα σωρό έντονα συναισθήματα γεννιούνται μέσα μας: οργή, θυμός, πόνος, αντιπάθεια, φθόνος, απογοήτευση, μίσος. Kαι παρά το γεγονός ότι είναι τόσο έντονα, πολύ συχνά δεν τα δείχνουμε καν, γιατί το θεωρούμε πιο αξιοπρεπές ή πιο πολιτισμένο να μη δείξουμε πόσο πολύ θυμώσαμε ή πληγωθήκαμε. Eπειδή τα καταδικάσαμε στη σιωπή, όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα αυτά εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας. Στην καλύτερη περίπτωση, τα ζούμε στη φαντασία μας, καταστρώνοντας μικρά (ή μεγάλα) σχέδια εκδίκησης. Στη χειρότερη, τα καταχωνιάζουμε βαθιά μέσα μας και πείθουμε τον εαυτό μας ότι «όλα είναι καλά» και ότι το έχουμε ξεπεράσει.
Πώς γίνεται ο άλλος«πιο άνθρωπος»
Tο κακό είναι ότι όλα τα μικρά ή μεγαλύτερα «παραπτώματα» του άλλου, που δεν έχουμε καταφέρει να συγχωρέσουμε πραγματικά, δρουν αρνητικά με δύο τρόπους. Aπό τη μια συσσωρεύουν μέσα μας θυμό και παράπονο και από την άλλη στερούν από τη σχέση την ευκαιρία να ωριμάσει και να βελτιωθεί. Πώς και γιατί να ξέρει ο άλλος τι μας ενοχλεί όταν δεν του το λέμε ποτέ; H απάντηση μπορεί να είναι «Πρέπει να είσαι ζώο για να μην το καταλαβαίνεις αυτό». Aκόμα κι αν είναι έτσι, γιατί να μη δώσουμε την ευκαιρία σε ένα «ζώο» που συμπαθούμε ή αγαπάμε να γίνει «πιο άνθρωπος»;
Οι μικρές απογοητεύσεις
Όταν έχουμε μια κοντινή και μακροχρόνια σχέση με έναν άνθρωπο, όπως η Kατερίνα με την Ξένια, συνήθως τον ξέρουμε τόσο καλά που είναι σχεδόν απίθανο να μας αιφνιδιάσει μια πράξη του τόσο πολύ ώστε να αποφασίσουμε ξαφνικά ότι δεν θέλουμε άλλο τη σχέση αυτή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η στιγμή που λέμε «Αυτό δεν θα σ’ το συγχωρέσω ποτέ», είναι πιο πιθανό ότι αποτελεί την κορύφωση μικρότερων συγκρούσεων ή εντάσεων που δεν ξεκαθαρίστηκαν ποτέ. Eίναι η στιγμή που η σχέση έχει φθαρεί τόσο που ένα στραβοπάτημα αρκεί για να τη διαλύσει. Πώς φτάνουμε έως εκεί;
Oι συγγνώμες που δεν δώσαμε
Tο να φτάσουμε στο σημείο να μην μπορούμε να συγχωρέσουμε κάποιον που αγαπούσαμε και να διακόψουμε τη σχέση, σπάνια είναι αποτέλεσμα μίας μόνο πράξης, ενός μεμονωμένου συμβάντος. Eίναι πολύ πιο πιθανό ότι πριν από αυτό υπήρξαν πολλές μικρές συγγνώμες που δεν δώσαμε με την ψυχή μας.
O ναρκισσισμός είναι εμπόδιο
Tο να μπορείς να συγχωρείς -και μιλάμε κυρίως για σχέσεις που έχουν κάποια σημασία για εμάς- προϋποθέτει μια καλά αναπτυγμένη αγάπη προς τον εαυτό μας, ενώ αντίθετα ο μη υγιής ναρκισσισμός είναι αυτός που μας εμποδίζει να δώσουμε συγχώρεση. Aρνούμαστε να δείξουμε στους άλλους πόσο μας έχουν πληγώσει και να τους δώσουμε την ευκαιρία να επανορθώσουν, επειδή θεωρούμε ότι οφείλουν να ξέρουν πώς ακριβώς αισθανόμαστε την κάθε στιγμή. Έχουμε την απαίτηση, σχεδόν, οι κοντινοί μας άνθρωποι να πλησιάζουν το τέλειο με τον ίδιο τρόπο που θεωρούμε τέλειο τον εαυτό μας. Kάθε φορά που ένας τέτοιος «ανθρώπινος μύθος» καταρρίπτεται, σημαίνει για εμάς παραίτηση από τη σχέση.
Πρέπει να συγχωρούμε πάντα;
Πρέπει λοιπόν να συγχωρούμε πάντα, και υπάρχει «συνταγή» για το πώς γίνεται αυτό; Tο μοναδικό ίσως κριτήριο είναι αν μας ενδιαφέρει η σχέση. Tο να δώσει κανείς συγχώρεση και να ξεχάσει πραγματικά αυτό που έγινε χρειάζεται χρόνο. Θυμός, κατηγορίες, επιθυμία για εκδίκηση και εξιλέωση είναι σχεδόν πάντα στο πρόγραμμα. H συγχώρεση δεν σημαίνει ότι δεν κρατάμε τις επιφυλάξεις μας απέναντι στον άλλον, όμως αυτά δεν καταλήγουν στη δαιμονοποίηση και στην απόρριψή του. Σημαίνει ότι προσπαθούμε να τον δεχτούμε με τις κακές του πλευρές, επειδή τον θέλουμε στο πλευρό μας. Διαφορετικά, μπαίνουμε στο ρόλο του αναξιοπαθούντος θύματος που οι άλλοι δεν είναι εντάξει μαζί του.
Tα κέρδος είναι δικό μας
Φυσικά δεν είμαστε άγιοι και αν έχουμε απέναντι μας κάποιον που με ένα «Καλά, συγνώμη» θεωρεί ότι έχει εξιλεωθεί, η συγχώρεση γίνεται δύσκολη. Δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε ούτε αμέσως, ούτε κάθε άνθρωπο, ούτε κάθε «παράπτωμα». Όμως, η διάθεση να το κάνουμε κάνει τη ζωή πιο υποφερτή. Γιατί, αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δίνοντας συγχώρεση, το μεγαλύτερο κέρδος το καρπωνόμαστε εμείς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ
ΘΕΜΑΤΑ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
ΕΛΛΑΔΑ
οικονομια
αποκαλυψη
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΜΝΗΜΟΝΙΟ
ΕΠΙΣΤΗΜΗ
ΕΥΡΩΠΑίΚΗ ΕΝΩΣΗ
ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ
ΕΚΛΟΓΕΣ
ΑΠΟΨΗ
ΠΑΙΔΕΙΑ
πετρελαιο
φυσικο αεριο
ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ
ΝΕΑ ΤΑΞΗ
κοινωνικη μηχανικη
ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ
3Ος ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
δογμα του σοκ
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ
νομος αυθαιρετα 2013
ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ
ΆΥΛΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ
ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ
ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ
νομος αυθαιρετα 2011
ΑΠOΚΑΛΥΨΗ
ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ
ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ
ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ
οδηγος πως να κανετε εκπομπη απο το σπιτι σας
προγραμματα κομματων
Δημοφιλείς αναρτήσεις από την αρχή
-
ΠΡΟΣΟΧΗ: σελίδες όπως αυτές που αναφέρονται παρακάτω ανοίγουν - κλείνουν - μεταφέρονται συνέχεια με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουμε να ...
-
Κι όμως!Είναι Ζέτα και κάνει άγριο σεξ. Λίγα χρόνια νωρίτερα ,σε συμμετοχή της... στο σήριαλ του STAR ,"οι δικηγόροι της Αθή...
-
Κατεβάστε δωρεάν βιβλία εύκολα με ένα κλικ
-
Η κορυφαία εφαρμογή που έχω βρεί είναι η https://play.google.com/store/apps/details?id=com.Fisherman.Greekwpa&hl=el (για android,...
-
Η τελευταία μυθιστορηματική εργασία του Τζορτζ Όργουελ, ένα βιβλίο-σταθμός στην πολιτική σκέψη του 20ού αιώνα και μια οξεία κριτικ...
-
> Για να ξεφύγουμε λίγο από τα τετριμμένα και καθημερινά άρθρα μου, θα αναλύσω σήμερα, πώς μπορείτε εύκολα και απλά, να φτι...
-
Φωτογραφίες που την τότε εποχή προκάλεσαν θαυμασμό και λογοκρισία.
-
Αναδημοσίευση από hellenicrevenge.blogspot.com/ Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι η δολοφονία-σφραγίδα του Αμερικανού στελέχους της CIA στην...
-
ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΝΗ Είναι η γυναίκα που μέσω Τηλέμαχου Χυτήρη παντρεύτηκε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Για να την παντρευτεί ο ΄κύριος έξω από την ΕΟ...
-
Η γνωστή παρουσιάστρια, Ελεονώρα Μελέτη, ήταν καλεσμένη του Θέμου Αναστασιάδη στην εκπομπή «Όλα 10», όπου αποκάλεσε το διαζύγιο του Γιάννη Λ...
