Νέα-Αποκαλύψεις
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΔΥΟ ΙΑΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ 9ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ...


Σε ποινή φυλάκισης καταδικάστηκαν την Παρασκευή (16/10) δύο ιατροί στην Κρήτη, καθώς το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηρακλείου έκρινε ότι ήταν υπεύθυνοι για το θάνατο του 9χρονου Μανώλη Μαρκάκη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή , κατά τη διάρκεια εγχείρισης αμυγδαλών, σε ιδιωτική κλινική.




Ειδικότερα, ο αναισθησιολόγος καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση χωρίς αναστολή, και ο χειρουργός, με ένα χρόνο αφαίρεση της ιατρικής του άδειας.
Πριν την έκδοση της απόφασης, η Εισαγγελέας της έδρας υπογράμμισε πως οι παραλείψεις των δύο ιατρών και κυρίως του αναισθησιολόγου, οδήγησαν στο θάνατο του 9χρονου.

Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, εκτυλίχθηκαν συγκλονιστικές στιγμές, καθώς κλήθηκαν να καταθέσουν οι γονείς του άτυχου 9χρονου.

«Η επέμβαση ξεκίνησε στις 9 το πρωί, μας είπαν ότι θα διαρκέσει 45 λεπτά ωστόσο στις 12 το μεσημέρι αρχίσαμε να χτυπάμε τις πόρτες του χειρουργείου. Μπήκα μέσα, πήγα προς το παιδί μου, είχε μπλε χρώμα, έκανε σπασμούς και έβγαζε κάτι σαν ρόγχο. Αργότερα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου, οι γιατροί της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας άνοιξαν την πόρτα και μου είπαν ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά», ανέφερε ο πατέρας του μικρού.

Η μητέρα του 9χρονου τόνισε πως επί μιάμιση ώρα, που ο Μανώλης είχε υποστεί ανακοπή, δεν κλήθηκε το ΕΚΑΒ από τους δύο ιατρούς.



ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΥΧΕΡΟΙ...!!!ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ,ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ!!!




Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε,δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλεία για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί,παίζαμε ολη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.

Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64 , 99 τηλεοπτικά κανάλια,βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.

Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.

Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Recent Posts Widget

Δημοφιλείς αναρτήσεις από την αρχή