ΒΟΜΒΕΣ μεγατόνων από Κίνα και Ινδία και Ρωσία στην Παγκόσμια Οικονομία!

1. Σήμερα (σ.σ. 26.11) λοιπόν η κεντρική τράπεζα της Κίνας ανακοίνωσε επίσημα ότι από εδώ και στο εξής θα σταματήσει να αποταμιεύει σε δολάρια (όσα έχει σιγά-σιγά θα τα ξοδεύει για να συνεχίσει να αγοράζει χρυσό αλλά και σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και στηρίζοντας το ευρώ αφού αυτό λόγω λιτότητας δεν πληθωρίζεται).

2. Μετά από λίγες ώρες ήρθε και το δεύτερο μπαμ (πολύ πιο ηχηρό από το πρώτο)....η Κίνα (και πάλι) ανακοίνωσε επισήμως την πρόθεση της να δημιουργήσει στην Σαγκάη μια καινούργια αγορά πετρελαίου όπου το πετρέλαιο δεν θα διαπραγματεύεται σε δολάρια αλλά πιθανόν (όπως ειπώθηκε) σε γουάν !!!.....(Bλέπε εδώ)

Μετάβαση της Ελλάδας από το ευρώ στο δολάριο (???)

Ένα πρόγραμμα τριών σημείων παραθέτει  ο διάσημος συγγραφέας Charles Hugh Smith προκειμένου να  δοθεί μία βιώσιμη λύση στο ελληνικό οικονομικό  αδιέξοδο.

Απαραίτητη προϋπόθεση, επισημαίνει ο ίδιος ,  για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το σχέδιο σωτηρίας, είναι να κατανοήσουμε το λόγο που απέτυχε το ευρώ ως νόμισμα.
Ως πηγή  του προβλήματος  εντοπίζει την «υποδοχή» του ευρώ από την Ελλάδα και άλλες ασθενέστερες οικονομίες  υπό την προυπόθεση της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Στην πορεία  δημιουργήθηκαν τεχνητές ανάγκες δανεισμού, οι οποίες γιγαντώθηκαν εξαιτίας του χαμηλού όσο και δελεαστικού επιτοκίου.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως ήταν αναμενόμενο, «εκμεταλλεύτηκαν» την ευκαιρία για υπερδανεισμό  με πολύ χαμηλά επιτόκια χωρίς όμως να γίνονται αντιληπτές οι μακροπρόθεσμες δραματικές συνέπειες  στην οικονομία της χώρας .
Δε φτάνει που ουσιαστικά ζημιώθηκαν  τα κρατικά ταμεία από αυτή την πρακτική, παράλληλα  επωφελήθηκαν η  Γερμανία και οι τράπεζες.
Στην περίοδο  προ του ευρώ, η χώρα ξόδευε πολλές δραχμές  για να αγοράσει  ακριβά προϊόντα από τη Γερμανία.
Με  την υιοθέτηση του ευρώ από την Ελλάδα, τα  γερμανικά προϊόντα έγιναν φθηνότερα  σε  ό, τι αφορά στο κόστος  των ωρών εργασίας που αντιστοιχούσαν, αλλά  και στα επιτόκια των καταναλωτικών δανείων.

Όσο, λοιπόν, χώρες όπως η Ελλάδα έπεσαν στο λάκκο αυτής της ευρώ-απάτης, οι τράπεζες  άρχισαν να δανείζουν τεράστια ποσά τόσο στο Δημόσιο, όσο και στον Ιδιωτικό τομέα.
Αποτέλεσμα ήταν, σε βάθος χρόνου, οι χώρες με αδύναμους ισολογισμούς και ταμειακές ροές να μη  μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια και να συσσωρεύουν χρέη.
Η Ελλάδα θα μπορούσε κάλλιστα  να παρομοιαστεί με τον φτωχό αδελφό, που πήρε την πιστωτική κάρτα από τον πλούσιο αδερφό και άρχισε να δρα ανεξέλεγκτα.
Η αγορά άρχισε  σταδιακά να καταρρέει και αποκαλύφθηκε τι εστί ευρωζώνη.
Τώρα, η χώρα κλήθηκε να ξεπληρώσει τα χρέη της, όμως αυτό μοιάζει ανέφικτο, καθώς  δεν είναι αρκετά παραγωγική.
Το ζήτημα  της παραμονής ή όχι στην ευρωζώνη άρχισε να ταλανίζει και να διχάζει τη χώρα, γεγονός που έγινε φανερό και στην πολιτική ζωή του τόπου διχάζοντας   τους πολίτες σε δύο στρατόπεδα.
Σε αυτούς, που τρομοκρατημένοι θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη και βλέπουν ως σκοτεινό σχέδιο την επιστροφή στη δραχμή  και το  συνεπακόλουθο ξεπούλημα των περιουσίων και σε εκείνους  που υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ.
Το πρόβλημα με την επιστροφή στη δραχμή είναι τί θα έχει ως  αντίκρισμα.
Εάν η Ελλάδα μπορεί να εκτυπώσει δραχμές σε απεριόριστες ποσότητες, τότε η δραχμή θα υποτιμηθεί γρήγορα.
Σε αυτό το σημείο έρχεται το σενάριο του…  δολαρίου:  Η Ελλάδα μπορεί να περιορίσει το ρίσκο μίας απευθείας μετάβασης από το  ευρώ στη δραχμή  μέσω μίας ενδιάμεσης «στάσης» αυτή του δολαρίου.
Αυτό θα αποκαταστήσει  σε πρώτη φάση  τη σταθερότητα και θα στηρίξει  το εμπόριο, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς, καθώς το αμερικανικό δολάριο θα διατηρήσει την αξία του στις συναλλαγές.

Το τρίτο κρίσιμο βήμα,  θέλει την Ελλάδα να επιτυγχάνει μια  πολιτική συναίνεση σχετικά με τις αλλαγές στο φορολογικό σύστημα και τη διακυβέρνηση. Όπως είναι ευρέως γνωστό,  η εκτεταμένη φοροδιαφυγή έχει υπονομεύσει τα οικονομικά του ελληνικού κράτους.
Η Ελλάδα χρειάζεται απεγνωσμένα ένα πολιτικό όραμα, που θα περιλαμβάνει τη φορολογία και τη διακυβέρνηση:  Το κράτος απαιτεί αρκετά έσοδα για να καλύψει τις ανάγκες και όλοι οι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν τους φόρους, που τους αναλογούν.
Για να γίνει αυτό πραγματικότητα, τα θεσμικά όργανα θα πρέπει να αποκαταστήσουν την σχέση εμπιστοσύνης με το κράτος, αποδεικνύοντας ότι χαρακτηρίζονται από αμεροληψία και ακολουθούν πρακτικές διαφάνειας.

Ευρώ ή καλύτερα δολάριο για την Ελλάδα; 

Καθηγήτρια πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης προτείνει την υιοθέτηση του δολαρίου από την Ελλάδα έναντι του ευρώ μέσω των Financial Times!

2

Θεωρώντας αναπόφευκτη την έξοδο της χώρας μας από την ευρωζώνη, καθηγήτρια του τεχνολογικού ινστιτούτου του πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης προτείνει... με ανάρτησή της στους Financial Times, την υιοθέτηση του δολαρίου έναντι του ευρώ από τη χώρα μας.

Γράφει στο άρθρο της η κ. Πέλι Περιασάμι (Pelly Periasamy), της Επιχειρηματικής Σχολής Νανγιάνγκ (Nanyang) του Πανεπιστημίου Σιγκαπούρης:

«Η αναπόφευκτη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα απαιτήσει την εφαρμογή ενός δικού της νομισματικού συστήματος. Αλλά η επαναφορά της δραχμής θα απαιτήσει επίσης εσωτερικό σχεδιασμό και εξωτερική βοήθεια, εάν μάλιστα δεν συνοδευτεί από καλούς χειρισμούς μπορεί να επιδεινώσει τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.

«Η δραχμή δεν θα σώσει την Ελλάδα»

Η δραχμή δεν θα δώσει στην Ελλάδα τον απαιτούμενο «χώρο» για να λύσει τα προβλήματά της σαν ανεξάρτητο έθνος. Εάν αντικαθιστούσε ωστόσο τη δραχμή με το δολάριο ως ενδιάμεσο νόμισμα, η Ελλάδα θα είχε 'χώρο να αναπνεύσει' και να ξανακτίσει το νομισματικό της σύστημα (...) Το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο νόμισμα παγκοσμίως παρά την εξασθένηση του την τελευταία δεκαετία», προσθέτει η καθηγήτρια που θεωρεί ότι ο συνδυασμός δολαριοποίησης με ελεύθερη διακύμανση της συναλλαγματικής ισοτιμίας ήδη επιτρέπει σε πολλές χώρες να σχεδιάζουν τις δημοσιονομικές τους πολιτικές έχοντας ταυτόχρονα την προστασία ενός ισχυρού νομίσματος.

Και καταλήγει: «Η Ελλάδα θα μπορούσε να υιοθετήσει τη δολαριοποίηση ως ενδιάμεση λύση όταν φύγει από την ευρωζώνη. Υιοθετώντας το δολάριο η Ελλάδα θα είναι ικανή να εκμεταλλευτεί και τη δύναμή του (παγκόσμιο στάτους) αλλά και την αδυναμία του (χαμηλότερη αξία του). Κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν η Ελλάδα αποκτήσει χρηματοοικονομική σταθερότητα, η χώρα μπορεί να εισαγάγει το δικό της νόμισμα για να ασκήσει περισσότερο έλεγχο στα οικονομικά της πράγματα ή και να επανενωθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούσα ισχυρότερη ως μέλος».

Ένα πραγματικό ενδεχόμενο

Η προσέγγιση του άρθρου δεν είναι θεωρητική. Πριν από μήνες υπήρξε αποκαλυπτικό δημοσίευμα στον ελληνικό τύπο , στο περιοδικό «Επίκαιρα» , που αναφερόταν σε σενάριο που υπάρχει στην Αμερική σχετικά με το να δοθεί  διέξοδος στην Ελλάδα.

Η δημοσιογραφική έρευνα επιβεβαίωσε την ύπαρξη του ενδεχόμενου.  Σύμφωνα με το σενάριο αυτό η προσέγγιση της καθηγήτριας του πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, μπορεί να λειτουργήσει , στη βάση χρηματοπιστωτικής μελέτης που έχει γίνει από ομάδα ειδικών της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ  (FED). Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται και από την Ευρώπη αλλά και τις ΗΠΑ, ως ειδική περίπτωση. Στην Ουάσιγκτον έχει  προδιαγραφεί η περίπτωση η Ελλάδα αφού βγει από το ευρώ , να της δοθεί η ευκαιρία, δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο εκτός ΗΠΑ, να υιοθετήσει το αμερικανικό δολάριο και να πάει στο εθνικό της νόμισμα , σε βάθος χρόνου, υπολογίζεται στη πενταετία.

Υπέρβαση περιορισμών από Κομισιόν και Μνημόνια

Το αμερικανικό δολάριο ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στον κόσμο  και κυρίαρχο αποθεματικό, θα σώσει την Ελλάδα  από τους κραδασμούς της εξόδου από το ευρώ. Ταυτόχρονα υπάρχει μελέτη για την ορθολογική διαχείριση των χρεών της, ενώ μια τέτοια εξέλιξη σημαίνει πέραν των άλλων επιστροφή στο εθνικά κυρίαρχο κράτος, απαλλαγή από τα Μνημόνια και φυσικά τον εγκλωβισμό στις υποχρεώσεις και τους περιορισμούς της Ε.Ε και των Μνημονίων.

Το γεγονός ότι το σενάριο αυτό έστω και σε θεωρητική βάση , επανέρχεται στο διεθνές προσκήνιο μέσα από τους F.T, αποτελεί μια πολύ θετική και ελπιδοφόρα εξέλιξη για την Ελλάδα. Σημειωτέον δεν υπάρχει καμία ανάλογη προσέγγιση για τις υπόλοιπες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου.

Δολάριο-νέα δραχμή το επόμενο νόμισμα της Ελλάδας

Ποιό το αμερικάνικο σχέδιο για υιοθέτηση του δολαρίου και νέας δραχμής από την Ελλάδα και πόσο πιθανή η έξοδος απο ευρώ.
Όπως αποκαλύπτει το περιοδικό «Επίκαιρα», οι Αμερικανοί βλέποντας ότι η στάση της Γερμανίας οξύνει τον ευρωσκεπτικισμό μέσα στην ευρωζώνη και οδηγεί σε φαύλο κύκλο είναι έτοιμοι να προωθήσουν περαιτέρω την διείσδυσή τους στην Ευρώπη.
Έτσι, σύμφωνα με το περιοδικό, ομάδα εργασίας του Τμήματος Νομισματικής Πολιτικής της Κεντρικής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών (FED) έχει επεξεργαστεί σχέδιο 74.000 λέξεων που προβλέπει την αντικατάσταση του ευρώ από το δολάριο ως εθνικού νομίσματος στα κράτη που τυχόν βρεθούν εκτός.
Σύμφωνα με τη μελέτη της FED, σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από το ευρώ, προκειμένου να μην οδηγηθεί στο χάος, θα πρέπει να εφαρμόσει ένα σχέδιο σύνδεσης (pegging) της νέας δραχμής με το αμερικανικό δολάριο.
Η Ελλάδα θα υιοθετήσει για πέντε χρόνια το αμερικανικό δολάριο ως de facto εθνικό νόμισμα και παράλληλα θα υπάρχει η νέα δραχμή, η οποία δεν θα κυκλοφορεί, αλλά θα χρησιμοποιείται στη σύναψη συμφωνιών Swap μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, με αρχική ισοτιμία πχ 30 προς 1.
Σύμφωνα με το περιοδικό «Επίκαιρα» που επικαλείται την μελέτη του Τμήματος Νομισματικής Πολιτικής της FED, το πρώτο αποτέλεσμα μιας τέτοιας μετάβασης από το ευρώ στο δολάριο, θα ήταν μια σημαντική υποτίμηση του ευρώ μέχρι και 50%, ιδιαίτερα αν υπάρξει έξοδος από την ευρωζώνη και άλλων χωρών.
Η δεύτερη επίπτωση, θα είναι ότι, λόγω της υποτίμησης του ευρώ, θα μειωθεί η δολαριακή αξία, του οφειλόμενου σε ευρώ ελληνικού χρέους.
Όπως αναφέρουν τα «Επίκαιρα», αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις για το εύρος της υποτίμησης του ευρώ, το ελληνικό χρέος θα μειωθεί, χωρίς να γίνει άλλο «κούρεμα» και χωρίς να δημιουργηθεί πιστωτικό γεγονός.
Τρίτον, η FED θα παράσχει χρηματοοικονομική στήριξη στην Ελλάδα, παρέχοντας δάνεια με χαμηλό επιτόκιο.
Τέταρτον, η Τράπεζα της Ελλάδος θα προβεί στην έκδοση της νέας δραχμής, που όπως αναφέραμε παραπάνω θα χρησιμοποιείται για ανταλλαγές και συμφωνίες Swap.
Επίσης, κατά τη διάρκεια της 5ετούς μεταβατικής περιόδου, η FED θα καλύπτει τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού με κεφάλαια που θα έχουν γίνει Swap με νέες δραχμές.
Τέλος, μετά από 5 χρόνια, η μελέτη προβλέπει την κυκλοφορία της νέας δραχμής στην αγορά.
Η μελέτη, όπως είναι φυσικό «βλέπει» μόνο οφέλη, αναφέροντας ακόμη την ανάκτηση της αξιοπιστίας της Ελλάδας, την προσέλκυση αμερικανικών επενδύσεων και τουριστών και την ενίσχυση της διπλωματικής στήριξης από τις ΗΠΑ σε μια σειρά «καυτά» θέματα, όπως η ΑΟΖ.
Ωστόσο, αν το σχέδιο επαληθευτεί, η πολιτική εξάρτηση της Ελλάδας από τις ΗΠΑ θα είναι πολλαπλάσια χωρίς μάλιστα να υπάρχει ευρωπαϊκό αντίβαρο, με ό,τι αυτό σημαίνει για τη θέση της χώρας στην περιοχή, αλλά και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό.
Διαβάστε πως οι ξένες τράπεζες ετοιμάζονται για επιστροφή στη δραχμή, πως θα είναι η νέα ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα και τα τρία σενάρια εξόδου Ελλάδας από ευρώ.

fimes.gr/2011/12/dolario-nea-draxmi-ellada/#ixzz1fHv66u1G

 

Το «Ευρώ ή Δραχμή», έχει απάντηση «Ευρώ ή Δολάριο»

του Αριστοτέλη Βασιλάκη
Απάντηση στον εκβιασμό «με άλλο νόμισμα».

Άρχισαν πάλι οι Ευρωπαίοι τους γνωστούς τους εκβιασμούς, περί επιστροφής της Ελλάδας στη Δραχμή, έτσι και δεν τηρήσει τις «δεσμεύσεις» της, οι οποίες απονομιμοποιήθηκαν, αφού τις έχει υπογράψει μια μικρή μειοψηφία πλέον του Ελληνικού λαού… Κι επειδή σ’ αυτή τη χώρα «δεν τ’ αρπάξαμε» όλοι από τη SIEMENS και ευτυχώς υπάρχουν ακόμα κάποιοι που εξακολουθούν να έχουν στο dna τους την ανεπανάληπτη Ελληνική ψυχή και το αθάνατο Ελληνικό πνεύμα, αυτή τη φορά οι εκβιασμοί των «τεχνοκρατών πολιτικών» και των τραπεζιτών, ακούστηκαν περίπου ως γραφικές ατάκες…
Γίνεται τις τελευταίες ώρες πολύς λόγος περί επιστροφής της Ελλάδας στη Δραχμή, σε περίπτωση που τρίψει στη μούρη των Ευρωπαίων τα Μνημόνια… Το ψευδοδίλλημα περί ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗΣ, έχει γίνει ήδη σημαία από τους μνημονιακούς και τους νεοφιλελεύθερους…
Προσωπικά αντιπροτείνω στους «παπατζήδες της διαπλοκής», το εξής δίλλημα… Αν κι εφόσον η Γερμανία αποφασίσει να φύγει η Ελλάδα από το Ευρώ, επειδή δεν αποδέχεται για δεύτερη φορά τα 70 χρόνια τον Γερμανικό ζυγό, να θέσουμε κι εμείς στους «φίλους» μας τους «Παπαμέρκελ» ένα δίλλημα, το οποίο έχω την αίσθηση ότι θα τους στείλει σε χρόνο μηδέν στα WC του Βερολίνου και των Βρυξελλών… Πως σας φαίνεται το δίλλημα «Ευρώ ή Δολάριο» κυρία Παπαμέρκελ; Δολαριάκι φρεσκοτυπωμένο, αναβαθμισμένο λόγω της Γερμανικής ξεροκεφαλιάς σας, το οποίο θα προσφέρει νομισματική και δημοσιονομική διέξοδο σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη…
Όπως λέει και ο «ποιητής», μπορεί στο ποδόσφαιρό να παίζουν όλοι 90 λεπτά και στο τέλος να κερδίζουν οι Γερμανοί, ωστόσο στην γεωπολιτική και γεωστρατηγική όλοι σκοτώνονται με όλους και στο τέλος τους σώσουν ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ οι Αμερικάνοι!!!
Και μη νομίζετε ότι οι Αμερικάνοι έχουν ιδεολογικές αγκυλώσεις, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις… Άλλωστε τα «χαρτιά» που είχαν στην Ελλάδα κάηκαν ένα προς ένα… ΓΑΠ και Μπένι «αναλώθηκαν» πολύ γρηγορότερα απ’ ότι περίμεναν, ενώ η Ντόρα τελείωσε μόνη της τον εαυτό της. Ο Χρυσοχοΐδης ακόμα διαβάζει το Μνημόνιο και ο Σαμαράς παλεύει να δει τον… παγκοσμίως άγνωστο Τζήμερο κι αυτός αρνείται να τον συναντήσει…, την στιγμή που ο Τσίπρας κλείνει ραντεβού με το νέο πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ!!!
Αυτά βλέπει η Αμερικάνικη πρεσβεία στην Ελλάδα και από χτες ΤΑ ΝΕΑ του Ψυχάρη, ξεκίνησαν την κωλοτούμπα…
Κλείνοντας θέλω να μεταφέρω ένα πολύ νόστιμο που έγραψε στο facebook, ένας πολύ καλός φίλος…
«Προσοχή! Προσοχή! Μην κάνει κυβέρνηση η Αριστερά και μας πάρουν τα σπίτια και τις καταθέσεις. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τα έχουν τάξει στη Μέρκελ…».

 http://www.bankwars.gr

Το παγκόσμιο νόμισμα, η Ε.E και η Ελλάδα

Του Μενέλαου Τασιόπουλου* (Newsbomb.gr)

Το να μείνει η ευρωζώνη στο εύρος που έχει σήμερα και μάλιστα να ενταχθούν και άλλες χώρες από τους 27 στους 17 είναι ένα μη ρεαλιστικό σενάριο.

Αυτό πιστοποιήθηκε και στη τελευταία Σύνοδο Κορυφής, όπου διεφάνη όπως άλλωστε αναμενόταν ότι η Γερμανία έχει ένα πολύ συγκεκριμένο και «σκληρό» πλάνο στο τραπέζι, για το πώς εννοεί την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι μια συνέχεια της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, με κατάργηση όμως των εθνικών κρατών, μέσα από τη διαδικασία ενιαιοποίησης των οικονομιών της ζώνης του ευρώ. Που σημαίνει πολύ απλά ότι το ευρώ θα έχει μια πρωτεύουσα, υπό την έννοια της κυρίαρχης οικονομίας και οι υπόλοιπες οικονομίες θα πρέπει να είναι συμπληρωματικές σε αυτήν.

Γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούμε να έχουμε οικονομική-δημοσιονομική ένωση από την οποία θα προκύπτει η νομισματική ένωση.

Οι Ρότσιλντ και το νέο νόμισμα

Στην παρούσα φάση και μετά το τέλος της Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου, δείχνει ότι από την αρχή του 2012, θα συγκρουστούν δύο παγκόσμιες θεωρίες εναρμόνισης, εντός αλλά και εκτός Ευρώπης.

Η πρώτη, που υπερασπίστηκε όχι τυχαία, δημόσια ήδη μέσω του Bloomberg, η οικογένεια Ρότσιλντ, θα επιδιώξει μέσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πρώτη φάση την κατάργηση των εθνικών κρατών, άρα και των νομισμάτων τους, προκειμένου να έχουμε μια επόμενη φάση της Παγκοσμιοποίησης, όπου αντί για τις αντιπροσωπευτικές των Λαών κυβερνήσεις, θα έχουμε τραπεζικοκεντρικές ενότητες, με δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική ομοιογένεια και την δημιουργία στη βάση, ως προς τη δομή του ευρώ και όχι του δολαρίου, ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος που θα απορροφήσει τα υπάρχοντα.

Το ευρωδολάριο

Στη μετάβαση από το ευρωδολάριο, το γιεν και το γουάν στο νέο νόμισμα θα υπάρξει ένα τεράστιο haircut στη Δύση , αλλά και στις αναδυόμενες οικονομίες ειδικά αυτή της Κίνας, προκειμένου να απορροφηθεί η «φούσκα» της πρώτης φάσης παγκοσμιοποίησης, που εξελίχθηκε με πολύ επιθετικό τρόπο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ειδικά το 1995-1996 και εντεύθεν σε Δύση και Ανατολή ,συσσωρεύοντας ένα πολλαπλάσιο παγκόσμιο χρηματιστηριακό όμως και όχι πραγματικό κεφάλαιο, στα χέρια συγκεκριμένων πρωταγωνιστών των αγορών και των διεθνών τραπεζών, τόσο μεγάλο σε σχέση με το παραγωγικό κεφάλαιο, που σχετίζεται με τον πραγματικό πλούτο, (σε αναλογία 10 προς 1000), που δημιουργείται μέγα ζήτημα για το πώς αυτό θα «ξεπλυθεί» κατά κάποιο τρόπο.

Πως δηλαδή αυτό με το λιγότερο κόστος θα ξαναεισέλθει στην πραγματική οικονομία.

Δύο σενάρια

Υπάρχουν χονδρικά δύο κύρια σενάρια για την εξέλιξη των πραγμάτων .

Το πρώτο είναι αυτό που επιζητούν και προωθούν οι ιδιοκτήτες-μέτοχοι της FED (Ροκφέρελ, Ρότσιλντ κ.λ.π), αλλά και η διεθνής των τραπεζών, όχι η βασισμένη στη Γουόλ Στρίτ, το Σίτι ή την Σιγκαπούρη, των επονομαζόμενων επενδυτικών, αλλά των Κεντρικών Τραπεζών, πολλές εκ των οποίων πλέον χωρίς να εξαιρείται η Τράπεζα της Ελλάδος, είναι ιδιωτικές.

Όχι τυχαία. Είναι οι τράπεζες, που δεν παράγουν πλούτο, αλλά έχουν την εξουσία της βάσης του πλούτου, που είναι η συγκρότηση και ο ρυθμός κυκλοφορίας των νομισμάτων. Όσο περιορίζονται τα εθνικά κράτη, τόσο περιορίζεται και η ποικιλία των νομισμάτων.

Όσο πια μικρός είναι ο αριθμός των νομισμάτων τόσο λιγότερες είναι οι Κεντρικές Τράπεζες. Όσο λιγότερες είναι οι πραγματικά Κεντρικές Τράπεζες, τόσο πιο πολύ προωθείται η κατ’ ευφημισμό «παγκόσμια διακυβέρνηση». Ουσιαστικά δηλαδή ο έλεγχος επί του παγκόσμιου πλούτου.

Η σύγχυση μεταξύ ΗΠΑ και ΗΠΕ

Εδώ θέλει μια προσοχή στις λεπτομέρειες. Το πραγματικό μοντέλο αυτού του τύπου παγκοσμιοποίησης είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι οι ΗΠΑ. Η Ένωση της Ευρώπης, από το Μάαστριχτ και μετά, τον σχεδιασμό δηλαδή του κοινού νομίσματος, είναι το ζητούμενο. Οι ΗΠΑ είναι το αντίθετο. (σχ. ΚΟ: Επίκαιρο λοιπόν το "Η Ευρώπη ως Εργαστήριο για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση" του Οικ. Πατριάρχη)

Πρόκειται για τη συγκρότηση ενός νέου Έθνους, από αποίκους-μετανάστες- πολίτες από διάφορες εθνικές καταγωγές, που πήγαν με τη θέληση τους στη νέα Γη και συγκρότησαν ένα νέο Έθνος, πιο δημοκρατικό και συνταγματικά κατοχυρωμένο από τις Μητροπόλεις και τις αυτοκρατορικές δυνάμεις του παλιού κόσμου.

Χωρίς κρατική Κεντρική Τράπεζα

Η Αμερική, ως ΗΠΑ, είναι έθνος, αν και ομόσπονδη, που δεν ελέγχει όμως την Κεντρική Τράπεζα, αλλά ούτε και οι τραπεζίτες ιδιοκτήτες της, δεν μπορούν να ελέγξουν την Αμερική, ως Δημοκρατία και ως Έθνος, μέχρι τουλάχιστον να επιβεβαιωθεί ένα σενάριο, όπως αυτό που υπό τύπον παραδοξότητας, δημοσιοποίησαν οι New York Times.

Να βρεθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας και μπροστά στο κραχ, οι τραπεζίτες της FED, να οδηγήσουν σε παραίτηση τον Ομπάμα, το εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ δηλαδή, και να διορίσουν στη θέση του για παράδειγμα τον Μπλούμπεργκ, με τη σύμφωνη γνώμη Γερουσίας και Βουλής των Αντιπροσώπων, προκειμένου να βρεθεί διέξοδος. (σχ. ΚΟ: πρόκειται προφανώς, για τον Αμερικανοεβραίο Michael Rubens Bloomberg, σημερινό δήμαρχο της Νέας Υόρκης και έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στις ΗΠΑ (στην 12^η θέση). Είναι επίσης ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης με ποσοστό 88% του οικονομικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg L.P. Ήδη ακούγεται ότι ο Μπλούμπεργκ, που ανήκει στους Δημοκρατικούς, είναι έτοιμος να κατέβει για υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, ως η «τρίτη επιλογή», βάζοντας τέλος στην εναλλαγή Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων και έχοντας την υποστήριξη του μεγαλοεπενδυτή και μέλους του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων Αμερικανοεβραίου Peter Ackerman. Στην φωτογραφία πάνω: Ο Bloomberg με τον Μεγάλο Ραβίνο Moshe Leib Rabinovich στο Brooklyn το 2004). Τι δηλαδή; Ότι δοκιμάζεται στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα και την Ιταλία, όταν Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι σχεδόν ταυτόχρονα, επέλεξαν ο ένας με την πρόταση για δημοψήφισμα και ο άλλος με τη δήλωση του ότι το ευρώ δεν σημαίνει πλούτο για την Ιταλία, να προκαλέσουν ρωγμές στην Ένωση.

Χωρίς ενιαία εθνική ταυτότητα

Η Ευρώπη ως Ένωση είναι στην αντιστροφή των ΗΠΑ. Δημιουργήθηκε στη βάση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, ως ενιαία αγορά και στη συνέχεια στην αυθαίρετη συγκρότηση ενός νομίσματος ως ένωση.

Σήμερα στη βάση του νομίσματος η Ευρώπη οδηγείται εφόσον τελεσφορήσει ο σχεδιασμός των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης, στη δημοσιονομική ενοποίηση και στην κατάργηση των εθνικών κρατών. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει, αυτόματα σχεδόν η πολιτική ενοποίηση και η στρατιωτική ενοποίηση.

Όλη η Ευρώπη υπό την κυριαρχία της Γερμανίας, η οποία όμως στην ανταπόδοση για το ότι θα μετεξελιχθεί στο κυρίαρχο Έθνος, των ευρωπαϊκών Λαών πλέον και όχι Εθνών, θα παραχωρήσει δικαιώματα στην ΕΚΤ και τον ESM, το μηχανισμό σταθεροποίησης .

Και τα δικαιώματα αυτά θα τα παραχωρήσει στη FED και το ΔΝΤ, «διδυμοποιώντας» τις κεντρικές χρηματοπιστωτικές δομές της Ευρώπης, με τις πέραν του Ατλαντικού δομές και οδηγώντας και το Αμερικανικό Έθνος όπως αυτό εκπροσωπείται και αυτοκαθορίζεται από το αμερικανικό κράτος υπό τις εντολές του Λευκού Οίκου, στην μοίρα των ευρωπαϊκών εθνών.

Στον αφανισμό δηλαδή και τον έλεγχο της οικονομικής-κοινωνικής-πολιτικής επικράτειας των ΗΠΑ από τους τραπεζίτες.

Μια πρώτη εφαρμογή

Μια πρώτη μορφή εφαρμογής τέτοιας εξέλιξης είναι η απόφαση των 5 κεντρικών τραπεζών , υπό τον συντονισμό της FED , να μειώσουν στο μισό το κόστος του διατραπεζικού δανεισμού, μεταξύ δολαρίου και ευρώ, για το 2012, όπου όλα θα κριθούν , με αποτέλεσμα μετά τους Μερκοζί (Μέρκελ- Σαρκοζί) να έχουμε ευρωλάριο (FED- ΕΚΤ).

Εάν πετύχει η πρώτη φάση η υπερχρεωμένη Ιαπωνία δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αναστρέψει τη φορά των εξελίξεων, ενώ η Κίνα, θα χρηματοδοτήσει και αυτή το νέο νόμισμα, για να μην βρεθεί μπροστά στο ενδεχόμενο να υποστεί κράχ, εξαιτίας της έκθεσης της στο δολάριο των ΗΠΑ και την αμερικανική οικονομία.

Και τελευταία η Ρωσία , με ολόκληρο τον Καύκασο, πολύ δύσκολα δεν θα γυρίσει από την εποχή Πούτιν- Μεντβέντεφ, στην εποχή Γιέλτσιν, όταν όλος της ο πλούτος βρέθηκε σε ελάχιστα «χέρια» των φεουδαρχών, όπως ονομάστηκαν τότε.

Το νέο παγκόσμιο νόμισμα θα έχει την φιλοσοφία του ευρώ και όχι του δολαρίου και η παγκόσμια συγκρότηση, μετά το τέλος των Εθνών, την φεουδαρχική αντίληψη της Λέσχης της μίας, ενιαίας Κρατικής Τράπεζας, που θα ελέγχουν ιδιώτες και όχι κράτη.

Η πτώση του ευρώ

Στον αντίποδα αυτού του σεναρίου είναι η Συνθήκη του νέου ευρώ να καταπέσει.

Τα Έθνη και οι κοινωνίες της Ευρώπης να μην αποδεχθούν την ενσωμάτωση και τον αφανισμό τους.

Το ευρώ να καταπέσει ως ενιαίο νόμισμα και να μείνει ως ευρώ-μάρκο σε όσες χώρες αποδεχθούν να μετατραπούν σε «ζωτικό χώρο» της Γερμανίας. Να κυκλοφορήσουν ξανά εθνικά νομίσματα και να λειτουργήσουν και πάλι Κεντρικές Τράπεζες στην Ευρώπη. Να αναλάβουν τα «απελευθερωμένα» Έθνη, με τη συνεργασία των επενδυτικών διεθνών τραπεζών, με τα σύγχρονα «εργαλεία» συσσώρευσης πλούτου , της πρώτης φάσης της παγκοσμιοποίησης και τα ογκώδη κεφάλαια, κυρίαρχα της Γουόλ Στριτ να συγκροτήσουν ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» ελευθερίας και ευημερίας στο εσωτερικό και ένα νέο Bretton Wood, ως παγκόσμια «νέα τάξη πραγμάτων» σε διεθνές επίπεδο.

Νέο Bretton Wood

Ένας νέος κευνσιανισμός να βελτιώσει τον παλιό. Αντί για τα ελλειμματικά κράτη, να δημιουργηθούν κράτη-funds, που με την συνεργασία διεθνών τραπεζών, ως συμβούλων και συνεταίρων να δημιουργούν πλούτο, στον εμπορικό και επιχειρηματικό τομέα , παράλληλα με τους ιδιώτες, σε όλο τον πλανήτη, με διακρατικές συμφωνίες και καθεστώς εισαγωγών-εξαγωγών, περιφερειακές ενώσεις μάλλον ευνοούμενου κράτους και ούτω καθεξής, ώστε η φορολογία να συσσωρεύει πλούτο και η δημόσια περιουσία να εξασφαλίζει το κοινωνικό κράτος ή την ασφάλεια, με ελάχιστο εγγυημένο από τα πλεονάσματα εισόδημα, αντί για ελλείμματα μέσω δανεισμού. Όλα αυτά φυσικά με την ταυτόχρονη υποβάθμιση του Οργανισμού Παγκόσμιου Εμπορίου.

Με τον τρόπο αυτό το «μοχλευμένο» χρηματιστηριακό κεφάλαιο θα δημιουργήσει γρήγορα ευμάρεια, νέες αγορές, μοχλό ευημερίας, άρα κατανάλωσης, διαρκή ανταγωνιστικότητα και διεύρυνση του πλούτου σε αναπτυσσόμενες κοινωνίες που ούτως ή άλλως ξεσηκώνονται ζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής.

Ο Κάμερον σε ρόλο Τσόρτσιλ

Ποιο από τα δύο σενάρια θα επικρατήσει; Άγνωστο. Τίποτα δεν έχει κριθεί με τελικό τρόπο . Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Κάμερον , πρωθυπουργός της Βρετανίας, εκφράζοντας και την πλειοψηφία της κοινής γνώμης, προτίμησε τον δρόμο του Τζόρτσιλ και όχι του Τσάμπερλαιν.

Η Αγγλία αρνήθηκε την ενσωμάτωση στη Γερμανική Ένωση της Ευρώπης και μίλησε για μία ακόμη φορά στην ιστορία της για εθνικό συμφέρον.

Παρά το γεγονός ότι κάποτε ο Σόρος με την κερδοσκοπία του την οδήγησε πιο κοντά στην Κεντρική Ευρώπη, τώρα δείχνει ότι ανακτά την επάρκειά της, ως η πιο παλιά αυτοκρατορία και τοποθετείται, χωρίς να σύρεται.

Ο Ευρωπαϊκός Νότος

Πολλά θα κριθούν στον Ευρωπαϊκό Νότο και ειδικά στις χώρες που επιβλήθηκε ανατροπή των πολιτικών κυβερνήσεων τους. Την Ελλάδα και την Ιταλία. Ειδικά η χώρα μας σε μια πρώτη φάση δεν έχει να χάσει τίποτα φεύγοντας από το ευρώ, αρκεί να έχει στήριξη από τις ΗΠΑ στην μετάβαση, προκειμένου να πετύχει γρήγορη σταθεροποίηση.

Η Ιταλία επίσης δεν έχει μεγάλα περιθώρια να αποδεχθεί τις νέες συνθήκες του ευρώ, αν τουλάχιστον θέλει να διατηρήσει την βιομηχανική της βάση και τις συνθήκες επάρκειας ευημερίας στην οποία ζουν οι Ιταλοί.

Χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με δημοψηφίσματα θα αποφασίσουν σε εύλογο χρόνο για το μέλλον. Η Ιρλανδία πολύ σύντομα θα δει ότι ο δρόμος της Αγγλίας τη συμφέρει, αρκεί να βρεθεί ο τρόπος συνεννόησης μεταξύ τους, ως προς την φορολογία και το καθεστώς εγκατάστασης χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Η Ισπανία και η Πορτογαλία με μικρή διαφορά φάσης από την Ελλάδα και την Ιταλία, θα πρέπει να δουν την Ευρώπη σαν «χαμένο όνειρο», πριν το ευρώ οδηγήσει σε μόνιμη εξαθλίωση τους Λαούς τους.

Η ισχύς της Αμερικανικής Διοίκησης

Η ίδια η Αμερική σε επίπεδο Λευκού Οίκου και αμερικανικής Διοίκησης , θα πρέπει να χαράξει την προοπτική του Έθνους, αντί για την υποδούλωση στη FED και τον κύκλο που άφησε πίσω του ο Στρος Καν, από τα πρώτα περιώνυμα θύματα αυτού του «ακήρυχτου πολέμου» , στο ΔΝΤ. Η Γουόλ Στριτ από πλευράς αγορών, όπως και το Σίτυ του Λονδίνου θα πρέπει να αποφασίσουν, πως θα εξελίξουν τα γεγονότα από πλευράς τους.

Οι «επαναστάσεις» των Τραπεζιτών

Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό που συμβαίνει.

Γερμανοί τραπεζίτες χρηματοδότησαν την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, στην προσπάθεια τους να «σφυρηλατήσουν» τον Βόρειο Άξονα. Γάλλοι τραπεζίτες, προερχόμενοι από την Αμερική χρηματοδότησαν τον Χίτλερ και το Γ’ Ράιχ για να υπερβούν την ύφεση του ’30, αλλά το πιο σημαντικό για να δημιουργήσουν την Γερμανο-γαλλική Ένωση της Ευρώπης, που επιχειρήθηκε με άλλα μέσα τότε, όπως επιχειρείται και τώρα .

Οι Κεντρικοί τραπεζίτες που έχουν υπό τον έλεγχο τους, τις μηχανές που τυπώνουν το χρήμα πάντα θα δοκιμάζουν, με βάση την Ευρώπη, να αποκτήσουν τον παγκόσμιο έλεγχο, την υπέρτατη εξουσία. Όσο πιο λίγες και πιο ιδιωτικές οι μηχανές του χρήματος ,τόσο πιο απόλυτη η εξουσία. Τόσο πιο μεγάλη η ικανοποίηση του να πλησιάσεις να γίνεις ο Θεός…

* Ο Μενέλαος Τασιόπουλος είναι διευθυντής του newscode.gr. Έχει εργασθεί ως δημοσιογράφος στα ακόλουθα μέσα: «Βραδυνή», «Ελεύθερος Τύπος Κυριακής», «Άμυνα και Διπλωματία», «Αμυντικά Θέματα», «Ισοτιμία», «Αξία» (αρχισυντάκτης ως σήμερα), «Επίκαιρα», «Μετροπόλιταν». Ήταν σύμβουλος επικοινωνίας, εκδόσεων και διαχείρισης κρίσεων στο υπουργείο Εξωτερικών, στη ΔΕΗ, στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έχει παράσχει υπηρεσίες ανάλυσης -διπλωματικού, πολιτικού, γεωοικονομικού- ρίσκου σε επιχειρηματικούς ομίλους και ινστιτούτα για επενδύσεις σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή και Μεσόγειο, ενώ έχει συνεργαστεί και με διαφημιστικές εταιρείες όπως οι Fortune, McCann Group (Asley), BBDO. Έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, διεθνείς σχέσεις, νομικά (Πάντειος, Αριστοτέλειο) μεταπτυχιακά (Βέλγιο): διεθνής πολιτική, διδακτορικό Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή