ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

Μου διάβασε μια φίλη ενα απόσμασμα απο ένα βιβλίο.Με άγγιξε τρομερά κ ει΄πα να το μοιραστώ μαζι σας!Το βιβλίο λέγεται ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΞΟΔΕΥΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ και είναι της Μάρως Βαμβουνάκη!Διαβάστε το!Οχι δεν πιστεύω πως όποιος ερωτέυτηκε αληθινά μπορεί να γίνει ειλικρινά φίλος με όποιον ερωτεύτηκε.Δεν υποφέρεται αυτή η μετάλλαξη.Είτε δεν ερωτεύτηκε αυτό το πρόσωπο ποτέ ως πρόσωπο,μόνο ένα σενάριο σχέσης,μια ιδέα απρόσωπη ερωτεύτηκε,είτε πρόκειται για χαρακτήρα-νεροκολοκύθα,δεν τον συγκλονίζει τίποτα,δεν τον γονατίζει τίποτα,δεν μπορεί να πονά,άρα δεν μπορεί να αγαπήσει.Αγαπάει μόνο τις ανάγκες του και όποιον και για όσο του τις καλύπτει.Εναλλάσσει επιφανειακές συντροφιές που αποκαλεί σχέσεις.Περιφέρεται στην όψη του,δεν κατεβαίνει στην ψυχή του ούτε στου άλλου την ψυχή.Χωρίζει <φιλικά> όπως διατυμπανί με καμάρι.Αν είναι δυνατόν να χωρίσει ποτέ κανείς δίχως πόλεμο!Δίχως φρίκη,κακίες ζήλιες,εξευτελισμό,εκδικητικότητα.Δίχως όλα αυτά τα απαίσια αρνητικά αισθήματα που οι πειρασμοί θα τον περιτυλίξουν με φλόγα,για να καεί η να καθαρθεί.Είναι μεγάλη πρόκληση πνευματικής ανάπτυξης ο ερωτικός χωρισμός,γι'αυτό και πονάει άγρια.Πόνος που ,σαν κάθε πόνος,ερεθίζει τον ύψιστο εγωισμό και μας καλεί να τον νικήσουμε η να μας νικήσει.Κι όταν κάποτε επουλωθεί το τράυμα,πάλι θα απομείνει,μνημείο στη μνήμη μας,εκείνη η μόνιμη πινελιά που ο Γιάννης Ξανθούλης θα ονόμαζε:Το ρόζ που δεν ξέχασα.Η ερωτική σχέση είναι μαχαιριά και η κρούστα που με τον καιρό πετυχαίνουμε είναι μια ύπουλη κρούστα,να σχιστεί ξανά,με μια μικρούλα αφορμή, να αιμορραγήσει.Γι'αυτό και τόσο συχνά οι χωρισμένοι εραστές τείνουν να συκοφαντούν με μικρότητα στους άλλους και στον εαυτό τους το αγαπημένο τους πλάσμα που έχασαν.Για να μειώσουν την οδύνη της απώλειας,μειώνουν την αξία του προσώπου.Και για να κρατηθούν έτσι μακριά,να έχουν λόγους να τον αποφεύγουν.Να γεννηθεί καλύτερα ανάμεσά τους μια εχθρική παρεξήγηση που σαν τάφρος να τους προστατεύει απ'την επιδρομή της θανάσιμης έλλειψης,της θανάσιμης νοσταλγίας.Για να αντέξουν στο χαλασμό.Κι αυτό σ'εμένα φαίνεταιπιο συγκινητικό και ανθρώπινο,κι ας δείχνει απολίτιστο,κακόβουλο,μικροπρεπές και βάρβαρο.Πολύ πιο φυσιολογικό από το να γίνουν φίλοι,να τα λένε στο τηλέφωνο όλα,να βγαίνουν έξω με τους νέους τους συντρόφους τους,να αισθάνονται άνετα.Φέρονται σαν τίποτα να μην έγινε,γιατί,όντως,ποτέ τίποτα δεν έγινε.